2-14-09 1:30 AM
"I think I was wrong once, but I might have been mistaken."
-Alucard
Nagsimula ang araw gaya ng ibang nagdaan. Pero Friday the 13th raw, dapat mag-ingat.
Monday, February 23, 2009
Wednesday, February 4, 2009
Elevator
2/4/09 11:23
"Serendipity is looking in a haystack for a needle and discovering a farmer’s daughter."
- Julius Comroe Jr.
Napaka-boring ng umaga na ito.
Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaah! Nakakatamad...
Nagpa-late na nga ako at lahat, pero pagdating ko sa training room, pang-apat pa akong dumating. Siguro kahit tinapos ko pa yung Super Inggo e pang-apat pa rin akong dadating... mga batas talaga ang mga tao dito.
Wala pa naman si LeadOne. Kahit nga LeadTwo ala pa. Siguro mga after lunch pa yun pupunta dito. Ewan ko kung ano ang ginagawa nila ngayong umaga, baka nasa mga pwesto lang nila at nagchi-chill. Kaso mga slave drivers yun e, mas malamang na nag-iisip yun ng ipapagawa sa amin...
Namimiss ko na tuloy yung cubicle ko. Kung nandun ako, malamang tulog na ako ngayon. Tago dun e.
May itatanong pa naman sana ako kay LeadOne tungkol dun sa ginagawa ko, at dahil wala pa sya, di ko yun maituloy. Kawawa naman ako at wala akong ginagawa. Hehe.
Siguro ang tanging highlight lang ng umagang ito e nakasabay ko si Miss sa elevator. Nakita ko na sya papasok sa building. Kasama nya yung iba nyang kasama sa department. Kaso pagdating sa lobby nakita kong humiwalay sya sa kanila. Ayos. Mukhang magkaka-moment. Kaya naman kahit nauna ako sa kanya e hindi ako sumabay sa paakyat na elevator, sa halip, hinintay ko na lang sya. Kunyari di ko alam na paparating sya...
Pagkakita ko sa kanya, aba, magugulat-gulat pa ako kunyari. Ngiti ako. Hello. Kamusta. Sabi nya naman, "Hello din". Parang nahiya pa. Di naman kasi kami close. Haha.
Sabi ko, "Ang ganda mo ngayon ah, bagay sayo yung ribbon mo." Sabi nya, "Ikaw din parang pumopogi ka..."
Meh.
Ang sabi ko talaga, "Ok sana ang suot mo kaso siguro mas bagay sayo yung bright colors..."
Meh ulit.
Ang sabi ko talaga, "... ... ... ... ..."
Yun lang din sinabi nya.
Pinindot ko yung UP. Dami na naming napag-usapan e. Ayun sakto, pagdating ng elevator, dalawa lang kaming sumakay. Sinara ko agad bago pumasok yung isa. Papapansin pa e.
Pinindot ko yung floor ko. Pati na rin sana floor nya kaso naunahan ako. Sayang. May joke pa naman ako dun. Nabara tuloy. Next time na lang.
Awkward silence.
Bigla na lang narinig kong parang hinihingal sya. Tapos nakita kong humahawak sya sa batok nya at di mapakali. Parang nanggigigil. Kislot ng kislot. Kunyari di ko sya pinapansin. Weird e. Tapos naramdaman kong papalapit sya sa akin. Naamoy ko na ata ang pabango nya... parang may tumutugtog nang jazz sa background... Tumingin sya sa akin... sabay pindot dun sa emergency button...
Parang napanood mo na no? Hahaha. Sayang hindi ako nag-Axe... kaya siguro hindi nangyari.
Awkard silence lang kami hanggang dumating sa floor nya. Mahiyain sya masyado. Hahaha. Di bale maganda pa rin, pagtyatyagaan ko na. Haha.
At akalain mo, may blog post na ako agad.
"Serendipity is looking in a haystack for a needle and discovering a farmer’s daughter."
- Julius Comroe Jr.
Napaka-boring ng umaga na ito.
Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaah! Nakakatamad...
Nagpa-late na nga ako at lahat, pero pagdating ko sa training room, pang-apat pa akong dumating. Siguro kahit tinapos ko pa yung Super Inggo e pang-apat pa rin akong dadating... mga batas talaga ang mga tao dito.
Wala pa naman si LeadOne. Kahit nga LeadTwo ala pa. Siguro mga after lunch pa yun pupunta dito. Ewan ko kung ano ang ginagawa nila ngayong umaga, baka nasa mga pwesto lang nila at nagchi-chill. Kaso mga slave drivers yun e, mas malamang na nag-iisip yun ng ipapagawa sa amin...
Namimiss ko na tuloy yung cubicle ko. Kung nandun ako, malamang tulog na ako ngayon. Tago dun e.
May itatanong pa naman sana ako kay LeadOne tungkol dun sa ginagawa ko, at dahil wala pa sya, di ko yun maituloy. Kawawa naman ako at wala akong ginagawa. Hehe.
Siguro ang tanging highlight lang ng umagang ito e nakasabay ko si Miss sa elevator. Nakita ko na sya papasok sa building. Kasama nya yung iba nyang kasama sa department. Kaso pagdating sa lobby nakita kong humiwalay sya sa kanila. Ayos. Mukhang magkaka-moment. Kaya naman kahit nauna ako sa kanya e hindi ako sumabay sa paakyat na elevator, sa halip, hinintay ko na lang sya. Kunyari di ko alam na paparating sya...
Pagkakita ko sa kanya, aba, magugulat-gulat pa ako kunyari. Ngiti ako. Hello. Kamusta. Sabi nya naman, "Hello din". Parang nahiya pa. Di naman kasi kami close. Haha.
Sabi ko, "Ang ganda mo ngayon ah, bagay sayo yung ribbon mo." Sabi nya, "Ikaw din parang pumopogi ka..."
Meh.
Ang sabi ko talaga, "Ok sana ang suot mo kaso siguro mas bagay sayo yung bright colors..."
Meh ulit.
Ang sabi ko talaga, "... ... ... ... ..."
Yun lang din sinabi nya.
Pinindot ko yung UP. Dami na naming napag-usapan e. Ayun sakto, pagdating ng elevator, dalawa lang kaming sumakay. Sinara ko agad bago pumasok yung isa. Papapansin pa e.
Pinindot ko yung floor ko. Pati na rin sana floor nya kaso naunahan ako. Sayang. May joke pa naman ako dun. Nabara tuloy. Next time na lang.
Awkward silence.
Bigla na lang narinig kong parang hinihingal sya. Tapos nakita kong humahawak sya sa batok nya at di mapakali. Parang nanggigigil. Kislot ng kislot. Kunyari di ko sya pinapansin. Weird e. Tapos naramdaman kong papalapit sya sa akin. Naamoy ko na ata ang pabango nya... parang may tumutugtog nang jazz sa background... Tumingin sya sa akin... sabay pindot dun sa emergency button...
Parang napanood mo na no? Hahaha. Sayang hindi ako nag-Axe... kaya siguro hindi nangyari.
Awkard silence lang kami hanggang dumating sa floor nya. Mahiyain sya masyado. Hahaha. Di bale maganda pa rin, pagtyatyagaan ko na. Haha.
At akalain mo, may blog post na ako agad.
Sunday, February 1, 2009
Mr. Longplay
1/31/09 11:20pm
"Those who wish to sing always find a song."
Nung nakaraang Biyernes ay umalis ako ng maaga sa opis. Undertime? Sssssh!!! Hindi ah. Naipasa ko naman na yung mga dapat kong ipasa, nagawa ko na yung mga dapat kong gawin, saka lampas na ang uwian ng mga ordinaryong empleyado, saka nakita naman ako nung mga TL umalis... saka... saka...
Basta.
Nag-aya kasi yung kaklase ko nung college. Dinner daw kasama yung mga iba naming naging kabatch. Parang reunion? Hmmm... Tumatanda na ba ako talaga, bakit ba dumadami na ang kilala kong inaaya ako sa mga reunion? Ganun na ba nila ako namimiss?
Dapat hindi na ako pupunta. Friday kasi, maraming marami akong gagawin. Sa sobrang dami di ko alam kung ano ang dapat kong unahin.
Meh.
Sa totoo lang tinatamad lang ako. Kagagaling ko lang sa lakad nung isang gabi. Tapos konti lang din naman ang pupunta. Bukod dun, kadalasan sila-sila rin naman makikita ko. E tapos matagal nang nag-iba ang bandwidth ko kaya matagal ko na rin silang di kapareho ng wavelength (mahabang istorya). Kaya yun naisip ko e baka ma-out of place lang ako dun.
E kinukulit ako nung nag-aaya. Minsan lang naman daw. Naawa naman ako. Baka nga naman di yun matuloy kung di ako pupunta. Haha. Pumunta na.
"Those who wish to sing always find a song."
Nung nakaraang Biyernes ay umalis ako ng maaga sa opis. Undertime? Sssssh!!! Hindi ah. Naipasa ko naman na yung mga dapat kong ipasa, nagawa ko na yung mga dapat kong gawin, saka lampas na ang uwian ng mga ordinaryong empleyado, saka nakita naman ako nung mga TL umalis... saka... saka...
Basta.
Nag-aya kasi yung kaklase ko nung college. Dinner daw kasama yung mga iba naming naging kabatch. Parang reunion? Hmmm... Tumatanda na ba ako talaga, bakit ba dumadami na ang kilala kong inaaya ako sa mga reunion? Ganun na ba nila ako namimiss?
Dapat hindi na ako pupunta. Friday kasi, maraming marami akong gagawin. Sa sobrang dami di ko alam kung ano ang dapat kong unahin.
Meh.
Sa totoo lang tinatamad lang ako. Kagagaling ko lang sa lakad nung isang gabi. Tapos konti lang din naman ang pupunta. Bukod dun, kadalasan sila-sila rin naman makikita ko. E tapos matagal nang nag-iba ang bandwidth ko kaya matagal ko na rin silang di kapareho ng wavelength (mahabang istorya). Kaya yun naisip ko e baka ma-out of place lang ako dun.
E kinukulit ako nung nag-aaya. Minsan lang naman daw. Naawa naman ako. Baka nga naman di yun matuloy kung di ako pupunta. Haha. Pumunta na.
Thursday, January 29, 2009
Mandatory Post 1
1/29/09 10:15 am
Being a writer was never a choice, it was an irresistible compulsion.
-Walter J. Williams
dahil nangako ako sa sarili na mas magiging masigasig na maglathala kaysa dati, kung kelan 1 beses lang sa isang linggo akong gumawa ng post, eto susubukan kong gumawa kada 2 o 3 araw. o kaya kada 7 days, depende sa mood. hanggang kailan natin mapapanindigan ang pangako na yan? hindi ko alam. tinitingnan ko lang kung babalik ang aking dating hilig.
maaga ako sa opis ngayon. kasi hindi pa ako umuuwi. sipag no? hindi rin. kasi hindi naman ako nag-OT kagabi... ...
Pero isa sa gusto ko dito sa opisina e parang yung opis namin sa dyaryo... may tulugan. Kaya nga kahit na bihasa na akong matulog na nakaupo (bunga ng matinding sage training sa Mapua), iba pa rin yung kumportable kang nakakahiga.
may paliguan din. ang galing. para akong may condo sa makati at malapit lang sa trabaho. nakakainis lang at nasira yung heater nung shower. kalamiglamig tuloy ng tubig. ramdam mong nanunuot hanggang kaluluwa. para akong naligo sa er... yelo.
oo may baon din ako ditong damit, sabon, shampoo, toothpaste, toothbrush, tuwalya, unan, noodles... pwedeng-pwede na nga ako maistranded dito pag binaha ang buong makati. pero 2 days lang.
yun nga lang kung kelan ako maagang pumasok, dun naman kami walang ginagawa. training kasi dapat ngayon. 4th day na. At dahil model employee, 3 days na akong late. dapat talaga di ka na maglalaro bago umalis ng bahay. tatanghaliin ka talaga.
noong mga nakaraang araw pag dumadating ako sa training room, may ginagawa na sila, nagsasalita na yung nagtuturo. ok lang naman kasi hindi sya mahigpit, saka kaya nga may katabi e, para may matatanungan di ba? saka quick learner naman ako... ata.
baka may meeting ulit yung trainer. may general meeting kasi mamaya. reorganization daw. basta dapat may pakain sila, yun lang masasabi ko.
Being a writer was never a choice, it was an irresistible compulsion.
-Walter J. Williams
dahil nangako ako sa sarili na mas magiging masigasig na maglathala kaysa dati, kung kelan 1 beses lang sa isang linggo akong gumawa ng post, eto susubukan kong gumawa kada 2 o 3 araw. o kaya kada 7 days, depende sa mood. hanggang kailan natin mapapanindigan ang pangako na yan? hindi ko alam. tinitingnan ko lang kung babalik ang aking dating hilig.
maaga ako sa opis ngayon. kasi hindi pa ako umuuwi. sipag no? hindi rin. kasi hindi naman ako nag-OT kagabi... ...
Pero isa sa gusto ko dito sa opisina e parang yung opis namin sa dyaryo... may tulugan. Kaya nga kahit na bihasa na akong matulog na nakaupo (bunga ng matinding sage training sa Mapua), iba pa rin yung kumportable kang nakakahiga.
may paliguan din. ang galing. para akong may condo sa makati at malapit lang sa trabaho. nakakainis lang at nasira yung heater nung shower. kalamiglamig tuloy ng tubig. ramdam mong nanunuot hanggang kaluluwa. para akong naligo sa er... yelo.
oo may baon din ako ditong damit, sabon, shampoo, toothpaste, toothbrush, tuwalya, unan, noodles... pwedeng-pwede na nga ako maistranded dito pag binaha ang buong makati. pero 2 days lang.
yun nga lang kung kelan ako maagang pumasok, dun naman kami walang ginagawa. training kasi dapat ngayon. 4th day na. At dahil model employee, 3 days na akong late. dapat talaga di ka na maglalaro bago umalis ng bahay. tatanghaliin ka talaga.
noong mga nakaraang araw pag dumadating ako sa training room, may ginagawa na sila, nagsasalita na yung nagtuturo. ok lang naman kasi hindi sya mahigpit, saka kaya nga may katabi e, para may matatanungan di ba? saka quick learner naman ako... ata.
baka may meeting ulit yung trainer. may general meeting kasi mamaya. reorganization daw. basta dapat may pakain sila, yun lang masasabi ko.
Tuesday, January 27, 2009
Filler
1/27/09 3:30am
"I started out with nothing and still got most of it left"
hindi naman masyadong halata pero kung sakaling hindi mo nga napansin, e di pa tapos ang pagsasaayos ng blog na ito. medyo nasa "conceptualization" phase pa nga tayo, ika nga. kung gaano katagal tayo mananatili dun ay hindi ko masasabi, dahil ang mga ideya, tulad mga bagay ay gumaganda raw pag di minamadali. o dahilan lang ba yun ng mga tamad. o kaya palusot ng mga taong naglalaro lang ng Fallout 3 sa bahay at pa-browse-browse na lang ng mga site sa opis.
ewan.
medyo nangalawang na siguro ang aking panulat. matagal na rin kasing hindi nagagamit. mula nang iwan ko ang dyaryo, hindi na ako sumusulat ng artikulo sa ingles, maliban na lang siguro kung mag-eemail ako dun sa mga foreigner pag mali-mali sila. minsan kasi may pagkaengot sila.
hahaha.
may isang taon na rin siguro ako lumiban sa pagbloblog. hiatus daw sabi ng mga nagpauso. bakit nga ba naghi-hiatus? siguro dumarating lang talaga tayo sa saturation point na tinatawag. biglang parang ayaw mo na gawin ang isang bagay na gustong-gusto mo namang ginagawa dati. wala naman talagang dahilan. isang araw maiisip mo na lang, "parang ayoko na ng 1pc chickenjoy". biglang magsasawa ka na lang sa kaka-go bigtime sa Mcdo, o masusuka sa jolly jeep.
dahilan ng hiatus? pwedeng marami, pwedeng wala. siguro nabagot ka lang. siguro sumala sa alingment ang iyong mga bituin at planeta. nawalan ng internet. nahuling natutulog sa oras ng trabaho. namatayan ng aso. siguro nabusted ka, nambusted, nagkaroon ng lovelife o kaya ng imaginary gelpren.
o kaya nainis sa mga nagbabasa ng blog mo pero di naman nagkokomento. hahaha.
umaasa ako na sana ang panulat ko ay parang ability ng mga hero sa DOTA. pag naabot mo na ang ganitong level at napili na ang ganitong ability, hindi na nawawala yun kahit hindi mo gamitin. kailangan mo lang ng sapat na mana points para magamit mo ulit. Siguro naman sa tagal kong nag-antay, puno na ang mana points ko?
"I started out with nothing and still got most of it left"
hindi naman masyadong halata pero kung sakaling hindi mo nga napansin, e di pa tapos ang pagsasaayos ng blog na ito. medyo nasa "conceptualization" phase pa nga tayo, ika nga. kung gaano katagal tayo mananatili dun ay hindi ko masasabi, dahil ang mga ideya, tulad mga bagay ay gumaganda raw pag di minamadali. o dahilan lang ba yun ng mga tamad. o kaya palusot ng mga taong naglalaro lang ng Fallout 3 sa bahay at pa-browse-browse na lang ng mga site sa opis.
ewan.
medyo nangalawang na siguro ang aking panulat. matagal na rin kasing hindi nagagamit. mula nang iwan ko ang dyaryo, hindi na ako sumusulat ng artikulo sa ingles, maliban na lang siguro kung mag-eemail ako dun sa mga foreigner pag mali-mali sila. minsan kasi may pagkaengot sila.
hahaha.
may isang taon na rin siguro ako lumiban sa pagbloblog. hiatus daw sabi ng mga nagpauso. bakit nga ba naghi-hiatus? siguro dumarating lang talaga tayo sa saturation point na tinatawag. biglang parang ayaw mo na gawin ang isang bagay na gustong-gusto mo namang ginagawa dati. wala naman talagang dahilan. isang araw maiisip mo na lang, "parang ayoko na ng 1pc chickenjoy". biglang magsasawa ka na lang sa kaka-go bigtime sa Mcdo, o masusuka sa jolly jeep.
dahilan ng hiatus? pwedeng marami, pwedeng wala. siguro nabagot ka lang. siguro sumala sa alingment ang iyong mga bituin at planeta. nawalan ng internet. nahuling natutulog sa oras ng trabaho. namatayan ng aso. siguro nabusted ka, nambusted, nagkaroon ng lovelife o kaya ng imaginary gelpren.
o kaya nainis sa mga nagbabasa ng blog mo pero di naman nagkokomento. hahaha.
umaasa ako na sana ang panulat ko ay parang ability ng mga hero sa DOTA. pag naabot mo na ang ganitong level at napili na ang ganitong ability, hindi na nawawala yun kahit hindi mo gamitin. kailangan mo lang ng sapat na mana points para magamit mo ulit. Siguro naman sa tagal kong nag-antay, puno na ang mana points ko?
Friday, January 16, 2009
Subscribe to:
Posts (Atom)