Remember the Leprechaun

Morty: Remember the Leprechaun?
Michael: Eh?
Morty: …The one from the cereal ad.
Michael: “Magically Delicious!”…That guy?
Morty: Yes… He’s always chasing the pot of gold at the end of the rainbow. But when he gets there… at the end of the day… it’s just cornflakes…
-- Click

(ginawa ang draft sa bahay 2:05 ng umaga)

Napanood ko na ulit yung Click kagabi at medyo na-retain na sa utak ko yung ibang mga lines, at nakita ko na rin yung mga minor “glitches” sa plot. Kung paano parang ipinilit ung ibang events…pero maganda pa rin sya para sa akin at yun na yun, wag ka na magulo pa.

Nalaman ko na hindi pala nagmalfunction yung remote control, feature pala yun...(tsk tsk, iba talaga kapag pirated) dahil nagfastforward sya ng one year, nag-automatic fast forward ang buhay nya dun sa mga iniiwasan nyang event dati...
_______________________________

Nagpacheck-up din ako sa mata kahapon. Kasi may Free Computerized Check-up dun sa aming school clinic. E kung bakit ba naman tuwing may libreng eye check-up, lagi akong may ibang dapat gawin o dili naman kaya’y nawawaglit sa aking hinagap ang mga naturan kong isagawa… Kaya naman, first time ko pa lang magpacheck-up ng mata.
_______________________________

Nung bata ako (mga 7 yrs old), pakiramdam ko mayroon akong superhuman eyesight. Kasi, wala lang, yun ang feeling ko e. Pabayaang magpantasya ang kabataan… Naniniwala din ako noon na ang pagtitig sa araw ay nakakapagpalakas ng eyesight. Tumitingin ako sa araw hanggang sa magmukha na syang logo ng Sprite sa paningin ko (yung bilog na may kulay green sa loob).

At nung grade 1 ako, habang recess (mga bandang 4 pm na siguro yun), tiningnan ko ang palubog na araw ng mahigit siguro sa dalawampung minuto. Naisip ko na pag ginawa ko kasi yun, hindi na ako mabubulag kailanman… mag-iincrease ang superhuman eyesight ko tenfold.

Ayun si gago nakatitig sa araw na parang wala nang umaga kinabukasan…na parang hindi na babalik ang araw pagkalubog nito sa Manila Bay. Kahit masakit na ang mata ko, pinilit ko pa rin…hindi ko na madescribe ang araw nun, lumampas na sa pagiging sprite ang hitsura nya.

Sabi ko sa sarili ko na ang mga bida kailangan talaga nahihirapan sa simula. Si Ultraman nga kailangan magbe-beep muna yung ilaw sa dibdib nya bago nya tapusin ang kalaban di ba? Ako pa kaya. Kailangan magsakripisyo.

Tumunog na ang bell. Tapos na ang recess. Tapos na rin ang pagsubok. Inalis ko ang aking mga mata sa pagkakatitig sa araw. Sabi ko, malakas ako! Bwahaha.

Nakupo.

Anong nangyari?

Kahit saan ako tumingin, puro dilaw lang ang nakikita ko. May mga gumagalaw na itim na bagay sa loob ng malaking gray na parihaba. Mga kaklase ko ata yun ah…wala akong makitang mukha.

Kabog. Kabog.

Anong nangyari sa superhuman eyesight ko? Bakit ganito, imbis na lumakas at tumalas ang paningin ko, nabubulag na ata ako!

Pikit.

Dilat.

Nakupo, ganun pa rin.

Kabog. Kabog. Kabog.

Mabubulag na ata ako habang buhay…hindi ko na makikita ulit ang mukha ng crush kong si *toot* at yung favorite teacher kong si Ma’m Selga. Hindi na ako magiging Top 1 sa buong section B, magiging bulag na lang ako habang buhay.

(…pangarap ko’y di maabot…dahil sa bawal na gamot…labis ko nang pinagsisihan…ang aking kamalian…)

Pero kahit halos bulag na ako, hindi ko pa rin ipinapahalata…kinakausap ako, sasagot ako…kinakapa ko yung upuan ko…buti na lang malapit lang yun sa pinto…Teka, medyo nagkakaroon na ng hugis ang mga tao. Pikit. Dilat. Pikit. Masahe ng mata. Dilat.

Teka, nakikita ko na ata si crush, katabi ko lang yun e…nakikita ko na ang mga kaklase ko…sort of. Nakamaskara ang mga mukha nila…maliwanag pa rin…teka…ayun, medyo malinaw na…ipinapangako ko, hindi na ako titingin sa araw ng matagal kahit kailan, ibalik nyo lang ang “mata” ko…

Searching for the pot of gold at the end of the rainbow but finding cornflakes instead…
____________________________

At naibalik naman ang paningin ko after a while. At simula noon hindi na ako tumitingin ng matagal sa araw…kapag ginawa ko yun, sumasakit na ang ulo ko…kahit na yung glare lang mula sa mga salamin ng kotse o kaya headlights ng mga sasakyan…sumasakit na ang ulo ko.

At kahit nakasalamin (eyeglasses) na ang buong pamilya ko. Ako na lang ang natitirang may “malinaw na mata”…kapag naiisip ko kung bakit…naiisip ko yung araw na yun nung grade 1. baka nga dahil dun…???
______________________________

Dun sa check-up, ipinatong ko yung baba ko dun sa apparatus tapos may ipapasilip sa iyo mula dun sa lens…ang nakita ko ay isang bilog na maraming sinag…parang araw ba…tapos kulay green ang background…tapos mawawala yung image sa focus tapos babalik tapos lalabo ulit…pagkatapos nung right eye, yung left naman…ganun din…in a matter of five minutes tapos na kaagad.

Wala na ung schnellen chart ba yun…yung may malaking E…tapos F, Z, O, P…whatever…legacy device na rin sya ngayon…

Dahil sa naturang computerized eye check-up na yun, napag-alaman ko na may expiration din pala ang ipinahiram na kapangyarihan sa aking mga mata…nalaman ko kahapon na may ASTIGMATISM pala ako…
_____________________________

Mukhang kailangan ko ulit tumingin sa araw mamaya.

_____________________________

P.S. ngapala naalala ko na ung The Terminal. chineck ko sa net kahapon... yun pala yung kay Tom Hanks at Catherine Zeta Jones. directed by Steven Spielberg. at yung plot, gaya na rin nung sinabi ni kuya ray sa tagboard.

CLICK

“Parting the soup is not a miracle, it’s a magic trick.” – Bruce Almighty

(insert quote from CLICK here)

Hmm… it’s 1:43 in the morning as I am typing this entry, although the post time will surely mislead you.

At dahil madaling-araw na, kailangan magtype ng mabilis…baka makita akong nagcocomputer pa, mapapagalitan pa ako…

Gusto ko lang magtype ng entry ngayon kasi medyo maganda ang mood ko…at matagal na rin akong hindi nagpopost na masaya…

Maganda ang mood ko kasi kakapanood ko lang nung CLICK ni Adam Sandler at maganda yung movie…para sa akin maganda..kung napanood mo na at hindi ka nagagandahan…Ifast-forward mo na lang ito. END.

Ok. Mukhang nagandahan ka rin kahit paano sa movie o kaya naman ay hindi mo pa napapanood…gusto ko sana maglagay ng quote mula sa movie na yun kaya lang dahil isang beses ko pa lang napapanood (at pirated pa kaya walang subtitles) medyo mahirap yun gawin. Basta makakahanap din ako…siguro mga isang pasada pa.

Para syang Bruce Almighty, na magandang pelikula din. At medyo ganun din ang plot. Ordinaryong tao (na may magandang leading lady na mahal na mahal nya), tapos magkakaroon ng power na “i-alter” ang paligid nya. At yung power medyo galing sa ibang kakaibang “tao”.

Hindi tao ang nakokontrol nila. Kung sa Bruce Almighty may power si Bruce (Carrey) ni God at kaya nya gumawa ng mga “milagro”, sa CLICK naman, si Michael Newman (Sandler) may power ng universal remote (na nakuha nya kay Morty (Walker) sa Bed Bath and Beyond). Kaya nya ifast-forward, pause, rewind ang buhay nya.

Iba yung rewind at forward dito kasi hindi mo naman talaga inuulit ang buhay mo…kapag nagrewind ka, nasa third person ka, para kang nanonood ng dvd. Kapag nag-fastforward ka, yung gumaganap sa buhay mo, naka-“auto pilot”.

Kaya kahit ikaw pa yung nandun, hindi rin naman talaga ikaw yun. Para lang syang computer na hindi kaya mag-improvise.

Sa Click, medyo nagmalfunction ang remote nya…at ang nangyari nafast forward ang buhay nya. Na-miss nya lahat ng mga importanteng event sa buhay nya…nawala ang asawa (Beckinsale) nya at magulang tapos hindi nya nakitang lumaki ang mga anak nya…

Tama na ang spoiler…basta maganda sya. May moral lesson pa. Parang yung nabasa ko dati na short story ata yun, tungkol sa magic thread o thread of life. Binigyan daw yung isang bata ng magic thread…parang yarn ba. Tapos yun ang buhay nya, kung gusto nyang pabilisin i-“uunravel” lang nya yung thread at bibilis ang mga pangyayari sa buhay nya. Dahil sa kaka-forward, ayun nagising na lang siya isang araw matanda na sya at ang buhay nya, dumaan lang ng hindi nya namamalayan…empty. Dahil lahat ng mga pangyayari na sana ay nagbigay ng kahulugan sa buhay nya, hindi nya talaga naranasan.

At ano ang moral lesson mga bata? Tama. Don’t let life and people pass you by…

Mukhang hindi ko pa rin natututunan yun. Hehe.
____________________________

Kaya nga ako nagblo-blog e. O kaya yung journal sa bahay. Medyo makakalimutin kasing akong tao…minsan nga kapag binabalikan ko yung mga isinulat ko, o yung mga tinype ko dito, kahit ako medyo napapaisip kung isinulat ko ba talaga yun…

Katulad nung words of wisdom ni ramon…yung nilagay nyang words of wisdom ko, yung “this is where we figure in” (sa Mapúa’s Mobius Strip), nakalimutan ko na nga na ako ang nagsulat nun e. nakipagtalo pa ako kay sir ray, sabi ko baka sya naglagay nun nung in-edit nya…pero medyo parang ako nga yata yun.

Parang may sapi ata ako pag gumagawa ng mga post o kaya nagsusulat…baka may pagka-schizo ako…hehe.

Naalala ko tuloy yung nilagay ko sa friendster profile ko…yung favorite movies dun. Nilagyan ko yun ng The Terminal last last year ata. Pero kahit gaano ako mag-concentrate, walangjo hindi ko pa rin maalala kung anong movie ba yun, sino ba ang bida dun, kung bakit ko ba yun nagustuhan at kung may movie ba talagang ganun? Lagi kong sinasabi na irreresearch ko na lang sa internet (last year ko pa sinabi sa sarili ko yun), pero guess what, (what?) hindi ko pa rin natitingnan.
____________________________

Pero parang gusto ko yung remote na yun. Kahit wala na yung forward button… may “life menu” kasi yung remote sa CLICK…at para siyang parang dvd, may mga commentaries, scene selections at bonus features pa…o di ba astig yun. Gusto ko kasi mabalikan yung mga magandang pangyayari…magandang pelikula yun.

Sana may nagta-tape sa lifeshow ko…gusto ko yun mapanood. Hehe.

Pero teka, kelangan ko pa rin pala nung fast forward. Gusto ko ifast forward yung mga lectures ko…
____________________________

P.S. Maganda talaga para sa akin si Kate Beckinsale, ipopost ko na dito para hindi ko makalimutan. Lagi ko kasi nakakalimutan yung mga paborito ko.
____________________________

P.S. ulit. Mental note sa sarili na paborito kong movies yung Last Samurai, Click at Bruce Almighty. Nakakalimutan ko rin kasi.

Taunang Paggunita kay Ninoy

“…you have to be very ready with your hand camera, because the action could be very fast. In four to five minutes it can all be over…and I may not be able to talk with again…” – Ninoy Aquino

Kung nasa labas ka ng Pilipinas, malamang hindi mo alam. Pero taunang paggunita po sa kamatayan ni Ninoy Aquino kahapon, August 21. At hindi ko na maalala kung kailan nagsimula, pero non-working holiday na po ang araw na ito. Ibig sabihin, kung may kotse ka, walang number scheme. At kung estudyante kang tulad ko, extended ang weekend mo..

Ano nga kaya kung hindi namatay si Ninoy?

Sayang lang at may pasok ako kapag sabado at martes, di katulad last term…kung ganun sana, apat na araw akong walang pasok. Ngunit dahil Monday to Saturday ako this term, may pasok na naman ako ngayon.
_____________________________

Tuesday. Isa sa mga pinakaayaw kong araw this term. Mag-uumpisa ang araw ko sa sinumpang control systems (12:00-1:30)na yan na kahit pangalang take ko na, hindi ko pa rin talaga makuha. Kung baga sa anatomy, ang mga concepts ng controls systems ay itinuturing ng katawan ko na “foreign bodies” at patuloy na nirereject…kaya hindi ko maabsorb-absorb.

Ang mga pagsusulit ko sa asignaturang ito ay nakakahindik. 35 / 100 at isang 10/ 100. may isa pa kaming quiz sa sabado, pero ngayon pa lang sinasabi ko na na mukhang malabo ata…

Sabi nila sure pass ang prof. pero mukhang not-so-sure-pass prof sya ngayong term…haay. Kung mamalasin ako baka maging take three ako dito. Very unlikely kung iisipin mo na noon wala naman akong bagsak. At kung tutuusin, top 7 ata ako nung highschool. Pero mukhang inevitable na mangyari ngayon ang singko every other term.

E pasado ako sa lahat last term.

Susundan ang control systems ng memory/io (1:30-3:00). Gusto ko lang sabihin na mukhang hindi ko talaga talent ang hardware. I think (I hope) my talents lie on programming.

Nakakatamad ang lecture sa mem/io. “haay naku mga ate at kuya” ang laging sinasabi ng prof. masyadong irritable at minsan mali-mali pa. malabo din ang examples. Haay, ang gusto ko lang sa subject na ito ay kapag wala sya o kaya naman ay nagpapa-late. Ang first quiz ko dito ay 78/150. pero mukhang maganda naman ang second quiz ko (I hope).

May vacant akong 90 minutes tapos principles of communications naman (4:30-6:00). Ayoko man aminin, pero gusto ko lang din sa subject na ito ay kapag absent sya. Pero in fairness, mabait syang prof, napakaraming plus points ang ipinapamahagi nya. May test nga kami sa kanya mamaya e. pero nag-aral po ako.

Pangako. Nag-aaral na talaga ako ngayon. Di lang halata.
______________________________

Hindi ko alam kung nasosobrahan lang ako sa mga lecture pero sa totoo lang, parang hindi na talaga ako interesado... hindi ko rin kasi talent ang pakikinig sa mga lecture. Mas natututo pa ata ako sa self-study…hindi rin naman kasi ganun katalented magturo ang majority sa faculty dito. Magaling nga sila kung pagalingan din lang…pero sa pagbabahagi sa iba…medyo parang hindi.

Hindi ko naman siguro maibubunto sa kanila ang lahat ng sisi. Baka naman tamad lang ako talaga.
___________________________________

Katatapos lang ng exam para sa editorship ng sports section at features. Ang exam namin sa sports ay unannounced. At hindi naman ako nagrereklamo kasi wala naman nagsabi na bawal yun. At mas maganda na rin siguro kasi parang impromptu. Kasi kahit announced, hindi rin naman ako mahilig magprepare.

Kahit nasagap ng aking antenna ang mga “hint” na may exam nung araw na yun, medyo nauna lang ako ng mga sampung minuto dun sa iba. At dahil nagrefill ako ng ink sa printer, hindi ko na rin natingnan yung notes ko.

May limang oras ko din sinagutan yung exam at naalala namin yung qualifying exams…nakakatuyo ng mga brain cells. Kumpleto sa mga distractions tulad ng mga patutsada ni ramon at mga comments mula sa ibang staff…

mahirap mag-isip ng concepts…may exam pa ako nun sa compiler ng 7:30. may klase pa ako nung six. Si sir stephen naexcused sa klase, pero malabo kasi yung probstat ko…di naman ganun ka-approachable si “tingkayad”.

Kaya pag madalian ang trabaho, hindi ka naman makakakita ng obra… siguro magagandang parts here in there pero minsan may incoherence na hindi mo na mapapansin kapag nagmamadali ka…

Balita ko, 80 ang score naming tatlo. Akalain mo pantay daw ang score namin? Hmmm… -_-?
________________________________

Shouldn't Be Posted Anyway

…I was on the bus home, pondering how I would spend my nth Single Awareness Day (or SAD, as our kind would call it), comforted by the thought of not having to buy overpriced flowers, not having to fall in line just to get the most foreign-sounding box of chocolates, and not having to bother about getting a haircut. Such is the resolve we take. And by “we,” I refer to people who have gotten tired of looking, and instead have contented themselves with waiting.
– Love in the Time of…, Ronnie Baticulon

Some people have it all, some have none at all.

I have contented myself to waiting, thank you very much.
___________________________

Gusto ko lang munang sabihin na ang schedule ko for this term ay hindi CONDUCIVE for blogging. Hindi rin conducive for article-making and any other time-consuming activities gaya ng pagrereview para sa exams.

At dahil dito, napakahirap gawin ang mga bagay na ito. At magagawa ko lang sila one at a time. Isisingit ko pa sa pagbabasa ng samurai x manga, pagbabasa ng wheel of time ni Robert Jordan, paggawa ng household chores, panood ng tv, pagtulog, pagbiyahe papuntang skul at pauwi ng bahay, paghihintay sa mga prof na hindi naman dumadating, pakikinig sa mga napakaboring na lecture, panood ng NCAA games, pagdrodrowing, paggigitara, and so on and so forth…

Kaya alam kong maiintindihan nyo kung bakit ngayon lang ulit ang post ko.

So, bakit ko naman naisipang magblog ngayon…well, for one thing, hindi na naman dumating yung isa kong prof, bless him. Kahit hinintay ko pa sya. Bukod dyan, ako lang ang tao sa ofis, at hinihintay kong madownload yung Full Metal Alchemist ep.10 na dina-download sa bilis na 10 kbps…O_o

dahil dito, matagal pa akong maghihintay. Bakit hindi muna ako magblog di ba? Atsaka syempre, nakita kong may 461 visits na itong site ko…ibig sabihin may mga iilang tao pa ring nagchecheck kung may update dito…salamat.

Ngapala, mahirap gawin ang issue ng skulpaper ngayon, dahil sa ilang pasaway na players na mukhang mamalasin na naman sa second round. Pero at least, marunong na akong mag-layout ngayon.
_____________________________

Wala namang pangyayari sa buhay ko ngayon…walang kakwento-kwento. Gusto nyo pa bang malaman na hindi na rin ako tinetext ni faith? Hindi na sya nagrereply, bless her. Sumhow, may nagawa na naman akong mali.

Pero hindi na ako magpupumilit. Light, ayoko na ipagpilitan ang sarili ko sa mga taong ayaw naman sa akin. God bless your trips.

Salamat kay sir ean nung thursday. Masasabi ko pa ring masarap matulog sa condominium…bibili na nga ako ng mga dalawa mamaya e, check ko lang yung credit card ko…tumatanggap kaya sila ng mga gold bars?

Alas sais na ng umaga nung makatulog kami ni sir namre. At hindi na ako pumasok sa skul dahil sa katamaran. Pero marami akong nakuhang mp3, marami pa akong nakuhang e-books. Maanghang pala yung hotshots at nakakaantok ang kill bill vol.2. pero ayos pa rin. Salamat ulit kay Ian at Ean.
__________________________________________

Let me take this opportunity to pay homage to the little goth text marathon a year before, to the one who made me wait and search 5 long years in vain. Thank you for the pain. I may be bitter, but more so because of the chance bereft. Maybe your text msgs did not mean what I had been led to believe, and maybe those miss calls did not mean what I wanted myself to believe...

You may think I am not worthy, but that is just what you think. It does not necessarily mean that I am.

Happy Birthday Toyo

“But words, once spoken, can never be recalled.” – Wentworth Dillion


gusto kong magblog ngayon kaya lang wala akong maisip na ikwento… napaka-“dull” ng buhay ko lately dahil yun at yun na lang ang nangyayari lagi…puro wrong mistakes…minsan may konting up tapos puro down…dahil wala namang up sa ngayon, at may topak ako, kaya heto, magta-type lang ako ng magta-type tingnan natin kung ano ang lalabas dito…

dahil malamang nasa drawing board pa ang writer ko, walang anumang interesanteng nangyari sa nakaraang linggo. first day ulit ng term. wow. big deal? e parang isang linggo lang ako nawala ah, ni hindi ko pa nga namimiss yung skul, pasukan na kaagad?

napansin ko lang na pang-apat na taon ko na pala sa Mapúa pero COE-3 pa rin ako…ibig sabihin kulang pa ako ng units para matawag kong senior ang sarili ko…wala namang nagbago sa skul, ok… so whiteboard na sa karamihan ng rooms since last year at aircon na ung karamihan ng room sa north and south buildings since last term…

aba, nakonsensya din sila. walangjo, parehong tuition fee mo per unit pero di naman aircon ang room mo? ano binabayaran mo dun? quality education? Pah! ibig sabihin ba nun mas malaki ang kita ng prof mo? hindi rin. sa skul lang din naman napupunta yun di ba? maintenance fee?

oo nga naman, kelangan i-maintain nila yung natural air current na pumapasok sa mga room na walang aircon. pero dahil may aircon na ngayon, sige, tatahimik na lang ako.

nagwhiteboard nga, yung mga prof naman kadalasan walang marker…walang eraser. May prof ako dati papel lang ang pinambura nya sa whiteboard. tsktsk. buti pa yung office namin may dalawang pambura kahit yung isa magreretire na… atsaka mahirap kaya magbasa kapag malabo yung marker. yun bang binubura ng marker mo yung gusto mo isulat…tsktsk.

at bakit ang pangit ng schedule ko? walangjo. bakit ang sagwa nila gumawa ng sections? bakit may tths lang na subject o kaya mwf lang? pano kung yun lang ang epal sa sched mo? isa lang ang papasukan mo? ibig sabihin gagastos ako ng 60 pesos pamasahe pa lang yun (wala pa yung pangkain at panglaro..hehe) para lang makinig ng isa’t kalahating oras na lecture? mas mahaba pa ang ibiniyahe ko papuntang skul at pabalik ng bahay kaysa sa ipinasok ko. di ba? haay… mahirap talaga pag “irreg”.

nalulungkot ako dahil parang napag-iiwanan lang ako…hindi naman dating ganito, hindi na nga kayo maniniwala kung ano dati e. hindi ko alam kung kailan nagsimula magbago…pero nagyari na, at nangyayari pa rin…
__________________________________

medyo malungkot na sa ofis ngayong term. parang halos lahat ng tao may mga “pinagkakaabalahan”. PWERA AKO. wala na ring nagpupusoy. tsk tsk. kalat-kalat ang mga sked, hindi ko na nga nakikita yung iba. pero palagay ko pag may issue na ulit ang tnb, dadami na naman kaming mga nagkukumahog para sa pc…tapos may entrance exam pa…makapagpapahirap na din ako. bwahaha.

dapat ata, tumambay muna ako sa org, baka mas maraming tao dun.

may mga ugong-ugong ukol sa editorship exam…I just don’t want to think about it. wala namang hindi nangangailangan ng scholarship. nalulungkot ako at wala si sir stephen sa flour este fluor daniel scholarship, dahil dapat malaki ang chance nya dun. dapat kasama sya dun. yan tuloy, baka may masagasaan pa ako…at ayoko sana nun hanggang pwede iwasan. yun na lang maipagmamalaki ko e. kahit sinagasaan na nila akong lahat, hindi ako ang nauna…
______________________________

for some reason napaka-iritable ko nitong mga nakaraang araw. kaya pasensya na kay sir ean kung medyo nabadtrip ako sa kanya nung humiram sya ng t-shirt…hindi dahil sa humiram sya ng tshirt, kahit nga hiramin nya pa yung brief dun e. ang problema, hindi nya kasi binalik ng maayos yung mga gamit ko…e medyo nainis talaga ako, walang kaplastikan…nainis talaga ako. e kasi po, wala namang twenty seconds ang mauubos mo para ibalik lang ng maayos e.

kagaya nung nagalit si kuya ace dun sa ink na tumapon. medyo nakakainis lang po kasi talaga kung pinipilit mong panatilihing maayos yung mga bagay, tapos ginugulo lang basta. ganyan-ganyan sa bahay e. naku, yung kapatid ko parang walang pakialam minsan, lagi kami nag-aaway dahil diyan e. ligpit ako ng ligpit, kalat naman siya ng kalat. sabi ko nga sa kanya parang awa na nya, kahit wag na sya magligpit kahit kailan, sana lang hindi sya nagkakalat. pero nilista nya lang sa tubig.

anyway, hindi na ako galit sayo sir ean. ok na yun. hehe. sanay na ata ako.

nakakalungkot na rin kasing pumasok sa klase. parang laging first day ko. wala akong kausap madalas. parang lahat sila may sariling mundo. at hindi ako kasama sa mundo nila. tatawa na lang sila bigla ng di ko alam ang dahilan. may sari-sarili silang joke na sila-sila lang ang nakakintindi… kung hindi ka ba naman ma-out of place dun kung ikaw lang ang hindi natatawa, e bato ka na. dati akala ko bato ako, hindi rin pala.

madaldal ako sa klase noon. (parang ang tagal na panahon na…) at madali ring mapapatawa. somehow, hindi na ganun kababaw ang kaligayahan ko tulad ng dati… hindi na ganun kadaling matawa sa kanila…

and some people are still not talking to me.
_________________________________

mukhang nagpalit na ng number si little goth… the number you dialed is unavailable at the moment. pls try again later. wtf. kung ayaw nya magreply, e di wag…***** nya. sino ba sya? ni ha ni ho? ok fine. ewan ko ba kung bakit nangungulit pa ako…di na talaga ako matuto.

bakit, text lang naman ah. ******, ikamamatay ba nila yun?! oo lahat sila. mamamatay ba sila kung magrereply sila sa akin?! e bakit ayaw nila magreply? at bakit tinetext ko pa rin sila kahit alam kong nagmumukha lang akong ****?

nalulungkot lang ako dahil akala ko, kahit pano naka-impact ako sa buhay nila. pero kung magbalewala sila parang hindi ako nabuhay sa mundo. akala nyo ba masaya na hanggang “uy!”-“uy!” na pilit na lang lagi. at bakit kailangan ako pa ang lalapit? birthday nyo ba araw-araw?! labo nyo naman. palibhasa masasaya kayo sa buhay nyo kaya wala kayong pake sa akin…badtrip e. badtrip talaga… buti pa yung nakabundol sa akin nung 1st year kinakausap ako na parang walang nangyari… pero kayo… ay grabe. parang ako pa ang may kasalanan.

ok. tiis na lang lagi. fine, ipakita na may pride pala akong tao… I don’t need you people…you can do all you want, for all I care…

maghintay sa darating… yan ang laging sinasabi nila. MATAGAL na ako nag-aantay ah, ano ba ang nangyayari? ok, ok so hindi dapat ako nagrereklamo… pero anong gusto nyo gawin ko? hindi naman napipilit na maging masaya kung hindi…mababaliw ako pag di ko nilabas yung angst na ito…filtered pa nga yan sa lagay na yan e… I try not to think about it, pero pag tinotopak ako lalabas at lalabas yang toyo ko na yan.

gusto ko lang sabihin na mabait naman akong tao… pero bakit yung iba, ayaw nila nun?

Bakasyon

writer: helo, everyone! whoo! sarap magbakasyon…wala pa si boss?

scriptwriter: uy pare, buti na lang dumating ka na, di ka namin makontak e.

writer: sinadya ko talaga yun, walang signal sa pagudpud e… para walang istorbo sa amin. hehe…

director: walang istorbo saan? ha? bakit ngayon ka lang?

writer: uy boss! … ha? ah, e, sir istorbo sa pagpapagaling namin ng ngipin ko…eto nga o, masakit pa…huhu…

scriptwriter: pare, may problema tayo, wala na si faith sa lifeshow ni ninong.

writer: %#$@#%^! bakit ngayon nyo lang sinabi… !@$%^%$ revisions kasi yan
e…sabi ko na nga ba lalabo na naman kung revise tayo ng revise…

director: hmm…wala akong naririnig…

scriptwriter: nagpapa-auditions na tayo ng bagong characters pero ikaw pa rin ang may desisyon nyan kung sino ang ipapasok natin sa istorya…

writer: ano pa nga ba? bagong plot na naman… haay, paano na lang kung wala ako…dapat mas malaki ang sweldo ko e…

director: bakit ganun? wala pa rin akong naririnig…?
_________________________

writer: alam mo, maswerte pa rin tayo, kasi “sembreak” ni ninong..kahit one week lang…at least hindi masyadong kailangan ng interaction sa labas…naka-bartolina yan sa bahay pag bakasyon…

scriptwriter: tama ka dyan, kahit nga script di ka na mag-iisip…wala naman siyang kausap kapag nasa labas lahat ng tao e…puro routine lang ang ginagawa nya… gising-kain-noodtv-computer-kain-magbabasa-noodtv-tulog paulit-ulit.

director: kaya nga bumababa tayo sa ratings e…wala siyang ginagawang interesante!

writer: e ano gusto nyo gawin nya? magcrossstitch? grrr…

scriptwriter: nag-gigitara naman sya ngayon ah, ok na yun…para may musical tayo ng konti…

writer: kung hindi nagpaparevise ung ibang tao, BAKA SANA may ginagawa siyang interesante kahit paano…

director: aba, nakakarami ka na ha…
____________________________

Yet Another Avalanche

scriptwriter: Sir, may problema tayo sa cast… May ibang offer na po kay faith, di na sya pwede sa lifeshow ni ninong…may offer na siya sa Maalaala Mo Kaya…

director: Walangjo! Bakit ngayon mo lang sinabi? hindi ba natin siya pwedeng idemanda? breach of contract? libel? grave misconduct? robbery with homicide? kahit ano?

scriptwriter: sir, walang kontra-kontrata sa atin…kayo ang direktor dapat alam nyo yan, umaalis ang mga tao kung kailan nila gusto at wala tayong magagawa dun… Semi-voluntary ang trabaho dito para mukhang natural saka mas malaki ang kita natin, di ba? ang problema e mukhang ayaw na ni faith e…

director: sh*t!! Nasaan na si pareng writer…??

scriptwriter: Sir, nagsick-leave e, masakit daw ang ngipin nya…

director: ?!#@%#$^!! pano yan wala si writer, paano natin gagawan yan ng solusyon? kaya mo ba gawan ng bagong plot?

scriptwriter: sir, script lang ang kaya ko, masyadong mabigat ang sitwasyon. Saka wala pang available characters ngayon…

director: magpa-audition ka ASAP, kailangan na naman natin ng mga bago…

___________________________________

hmm… may point yata si nico, na may jinx ata pag nagkwekwento ka ng babae sa blog…dammit…medyo na-jinx ata ako e… anyway, sanayan lang yan… dati naman hindi ako nagblo-blog, wala rin naman nangyari…kaya magblo-blog pa rin ako… kaya ok lang…sige, ok lang kahit hindi…hindi ko na lang masyadong iisipin… oo tama…

darn Maalaala Mo Kaya…

di bale, naglevel-up naman ako sa sarili ko…hindi ko lang alam kung hanggang anong level pa bago ako makakuha ng reward…walangjo… hirap na ako ah, mahirap din ang walang walkthrough…ni walang cheat…tsk tsk…

di ko rin alam kung counted ba yun as fourth map ko na, kasi yun din naman yung third e, pinatagal lang yung adventures ko dun sa map na iyon saka intertwined sya dun sa ibang map…

pero NAMAN...NAMAN… nakatatlong map na ako ah…wala pa ring nangyayari…

naman, ginoong writer…bigyan nyo naman ako ng konting moment… yung medyo kumpleto naman…laging naka-cut-off e…tsk tsk… mabulok sana ngipin mo, walangjo ka…