Do not Disturb

"super pwede na"
--ninong

Chapter 1: PRE-PAGUDPUD

Tuesday, March 21, 2006

Gumising ako na masakit ang pangangatawan…nanlalambot. Masakit din ang lalamunan. Tanghalian na pala kaya kailangan na gumising. Dahil ako ang toka, pagkakain ng tanghalian nagligpit pa ako ng plato. Nung bandang tanghali, habang nanonood ng recorded episode ng Popolocrois (wag ka magrereact, hmmph!) napansin kong giniginaw pala ako. Di naman malamig. Ayun, natuklasan kong nilalagnat na pala ako…kahit naglaro ako ng fire emblem, wala pang 30 mins tinigilan ko na. natulog na ako dahil sa panlalambot. Nang malaman ni nanay na may lagnat ako (hindi lovenat, siguro love-not pwede pa) sabi nya kung may lagnat pa ako ng Thursday, hindi niya ako pasasamahin sa Pagudpud.

O hindi!!! Baket?! Baket ako pa? huhuhu. Bakit ngayon pa ako nagkasakit? Napaka-wrong timing naman. Nakipagkasundo ako sa aking katawan, na kung pagbibigyan nila akong gumaling kinabukasan, pwede silang bumawi pagkatapos ng gastro (excursion) kahit gaano nila katagal gusto. Mahabang istorya kung bakit “sila” ang gamit kong panghalip sa aking katawan. Kaya wag mo na lang muna yun pakealam. Mahalagang nakapokus ka sa problema ko: paano gumaling ang trangkaso-o-lagnat-o-kung-anumang-wrong-timing-at-papansin-na-sakit-yun sa loob ng dalawang araw.

Wednesday, March 22, 2006

Hirap makatulog nung madaling araw, kasi nga halos buong araw ako natulog nung Martes, kaya mga 3:30 na ng umaga ako nakatulog. Masakit pa rin ang ulo ko at sinisipon na rin ako. Kahit matulog ay nahihirapan ako, paputol-putol ang tulog ko…kaya alas otso pa lang bumangon na ako…

Gamit ang thermometer na nahiram ng nanay ko sa clinic (ung nilalagay sa liki-liki for five minutes; three years na kasing basag ung thermometer namin sa bahay)…napag-alaman kong may lagnat pa rin ako, 38 degress Celsius(?). Walangjo. Kulang pa ang aking konsentrasyon. Habang nakahiga sa sofa at nanonood ng Make Way for Noddy sa QTV 11, nag-iisip na ako ng paraan kung pano makukumbinse si nanay na magaling na ako. Kahit hindi pa. n_n

Nung bandang hapon nalaman kong pwede na mag-ayos ng sections para sa enrolment next term. Nagdalawang isip ako kung mag-aayos na ako. Dahil kung mag-aayos ako ng section, kelangan sabihin ko na rin ung grades ko. Nakasalalay sa maagang pag-aayos ang mga matitirang sections para next term at kung patatagalin ko pa baka wala akong maabutan. Kaya un nag-ayos ako. Bago umalis ng bahay sinabi ko na kay nanay na delikado ako sa dalawang subject at maraming bumagsak sa amin kaya malamang bumagsak din ako. Mabuti nang may warning at konting pampalubag-loob bago ang tunay na balita.

Pagkagaling sa computer shop, naayos ko na ang schedule ko at habang pauwi ay naisip kong kung sasabihin kong bagsak ako baka lalong di nila ako pasamahin sa Pagudpud. Pero bahala na.

Ayun nasabi ko rin. Di naman nila ako pinagalitan kahit na halatang medyo nalungkot sila. At hindi naman nila ako pinagalitan. Actually wala nga sila masyadong sinabi e. although mas nakaka-guilty ata yun, mas ok na sa akin kaysa kung napagalitan nila ako. Sa totoo lang ayaw ko talaga ng napapagalitan at napapangaralan. Basta. Pero sino ba ang may gusto nun?

Ngapala magaling na ako nung gabi. Umayon ang katawan ko sa aking panalangin. Haha. PAGUDPUD, here I come!

Thursday, March 23, 2006

Hindi ako nag-ayos ng gamit kaagad. Baka mahalata kasi nilang excited ako e. Yoko nga. Hehe. Kunyari wala lang sa akin, kaya mga alas-tres pa ako nag-empake ng bag. Ayan tuloy, kulang-kulang ang nadala ko.

Dahil malaki rin ung bag na dala ko, naisip ni nanay na ihatid ako. Sabi ko wag na. pero ayaw pumayag. Kinakabahan daw sya. Love nila ako e, wala akong magagawa. Ihahatid daw nila ako hanggang Mapúa. Kahit ayaw ng tatay ko, napilitan na rin siya. At para makalabas naman daw ng bahay, sumama na rin pati kapatid ko… ayun may convoy pa tuloy ako…hehe. kung kontra kayo, inggit lang kayo dahil hindi kayo hinahatid. bwahahaha. O_o

Bago mag-eight nandun na kami sa Mapúa, wala pa akong nakikitang TNB staff. Pero di nagtagal nagsidatingan din sila. Nag-grocery lang si kuya ace at kuya ray…tapos maya-maya dumating na din ung iba. Akala ko madaming sasama, problema nga ang transportation para sa aming labingpito pero nung mismong excursion, 8 lang na staff ang nandun…at ung pinakabida wala pa.

Ang masasabi ko lang, kumpleto ang sports section. Yay! Hahaha. Iba kami e. =)

Mga bandang nine na dumating ung sasakyan namin. Toyota Hi-Ace, yung mas bagong model at mas malaki. Mga nine-fifteen na dumating si sir. Nagkaagawan pa nga ng upuan bago sya dumating…hehehe. Ah basta ako, nauna na ako sa tabi ng bintana kahit sa pinakalikod. Mas gamay na ako dun e… si kuya ray para wag lang mapatabi kay *toot* lumipat na lang sa tabi ko…hehe..ang nangyari, sa harap na napaupo si sir.

Paglampas pa lang ng City Hall, tulog na ata si Bhadz.

Friday, March 24, 2006

Hanggang sa stop-over namin sa La Union, four hours later, saka lang nagising si Bhadz. Grabe tinulugan nya lang ung kalahati ng byahe. Ako nga, ni hindi ako nakatulog sa biyahe. Masikip kasi ung pwesto namin. Bukod sa ihing-ihi na kaming tatlo kasama si Kuya Es, para kaming 555 sardines ni Kuya Ray sa likod. Kaya nga pagkagaling ng stop-over naisip ni Kuya ray na lumipat sa pinakalikod ng van. Pagkatapos niyang ma-injury sa binti dahil nabagsakan sya ng upuan at matapos ang sandamakmak na pagkislot at paglilipat ng gamit, nakaayos din siya ng paghiga. Sana. Teka kuya ray, binalik mo ba ung turnilyong kinuha natin? Baka hinahanap na yun ni Uncle Atoy. Tsk tsk.

Mga bandang 5:30 am nakarating na kami ng Laoag. Kinaya namin ng 8 hours ang normally 10 hrs na biyahe. Hinimatay ata ako, pero two hours lang. si kuya ray lang ata ang walang tulog. At dahil napaaga, picture-picture muna sa simbahan kung saan ilocano ang wikang gamit sa misa at nag-almusal sa Mcdonalds-Laoag. Hinintay namin si Sir Asuncion (ung may-ari ng tutuluyan namin sa pagudpud) siya kasi ang magtou-tour guide sa amin sa ilocos norte. Sa tagal ng paghihintay nag-usap usap sila…pero sa totoo lang, umm, labas tayo dun e. hmmm…

Mga past eight na yata dumating si sir asuncion. By then, antok na antok na ako. Sa aming lahat, parang si bhadz lang ang kumpleto ang tulog, pero kahit siya parang bitin pa rin. Pinuntahan namin ang fort ilocandia, di nga lang kami pinapasok dahil di raw kami naka-check-in. Dahil sa ginawa nilang yan ibo-boycott ng buong tnb staff ang fort ilocandia at kahit hanggang mamatay ako hinding-hindi ako magchecheck-in diyan. Bwahahaha.

Pagkatapos, pumunta kami sa malacanang of the north. Halatang kulang sa maintance ang lugar at sayang na sayang lang yun buong gusali. Tutal ginastusan na yan gamit ang pera ng bayan bakit hindi gamitin na lang kung saan mas kikita ang gobyerno at hindi nasasayang ung perang ginastos dun. Pero may nakikinig ba sa akin? Wala. Kung irereklamo ko ang maling pamamahala ng gobyerno baka mademanda pa ako ng inciting to sedition…ganyan kabulok ang sistema…kung gusto nyo ng pagbabago, iboto nyo akong presidente…babaguhin nating lahat yan. Gagawin nating mas maunlad pa sa Amerika ang Pilipinas. Hahaha.

Anyway, alam ko namang di nyo ako iboboto. Asa pa kayong kakandidato ako. Kaya itutuloy ko na lang ung kwento. Pagkagaling dun pumunta kami sa isang simbahang panahon pa talaga ni Mahoma nung itinayo. St. Agustin Church ata pangalan nun. Nirerenovate sya kaya picture-picture lang ang ginawa namin dun.

Tapos nagpunta kami dun sa pinaglalagyan ng “bangkay” ni Marcos…di ko alam kung bangkay ba talaga nya un, pero hanep sa ambience. bukod sa madilim at may aircon sa loob, tuloy-tuloy din ang pagtugtog ng awiting pampatay na di ko naman maintindihan ang lyrics. Parang gusto nilang isipin mo na babangon pa si Marcos mula sa kanyang pagkakahimlay. Pero bilib ako sa sagisag ng pilipinas ni Marcos, ung ginagamit kasi nating seal di ko maintindihan kung bakit may palikpik pa ung leon. At least ung kanya ibon, parang mas may sense. Nalaman ko rin na pangit pala siya magsulat, kahit ung mga pharmacists sa Mercury drugstores mahihirapan yun intindihin. Di ko na masyadong dinamdam yung mga dokumento nya, tutal pino-proofread na ni anna at ni kuya ray ung mga sinulat ni Marcos e. sino ba naman ako? n_n

Sunod naming pinuntahan ung lighthouse. Haay, pagod na talaga ako nun, gusto ko nang magswimming kahit sa bathtub, nakakapagod na ang byahe. Malagkit na kaming lahat, para akong naligo ng gawgaw. Nakakatulog na nga ako sa sasakyan e. pero ang ganda ng view… where the water meets the sky… Habang tintingnan ko ang mga alon naisip ko sana painter din ako para maikwadrado ko ung ganda ng tanawin…kasi kung ikwekwento ko lang sa inyo, parang kahit gaano kadaming salita ang gamitin ko, kulang pa rin sa detalye…

Isa sa mga pinakamatandang lighthouse ung napuntahan namin…330 meters ata un above sea level kaya isa rin ung sa mga pinakamatataas. Inakyat ko yun kahit nakakatakot ung hagdan, parang bibigay kaagad…pero akalain mo, di pa talaga namin panahon. Makwento ung caretaker ng lighthouse. Mabiro pa. hanep ung mga lighthouse scandals na kinukwento nya tungkol sa mga bumibisita dun, pwedeng-pwede sa R-18 na pelikulang wala na masyado ngayon sa trend.
_____________________________________________________________________________________

Chapter 2: Welcome to Pagudpud

Pagkatapos ng mga sightseeing ay dumiretso na kami ng pagudpud at nagpapicture sa may boundary. Si kuya ray ang tinanghal na pinakaunang builder na nakaapak sa pagudpud nang maunahan nya kuya ace by 1.203455 seconds. Congratulations.

Narating din namin ang Asuncion Mansions mga bandang ala-una. Matapos kumain at magpahinga ay diretso na kaagad kami sa beach. Saud ang tawag sa lugar. Haha. Yessss. Tubig alat!!!

Ang huli kong punta sa beach ay nung grade six pa lang ako, sa subic…sa wakas after seven years… iba talaga pag hindi pa developed ung lugar, public beach ang pinuntahan namin at mas mura dun… at ang buhangin ay white…este light brown…hindi gray…hmmm… kaya mas maganda…masarap din lumublob (sensya na hindi ako marunong lumangoy) at magpadala sa alon…sumakit nga lang ang mga sugat ko at mahapdi rin sa mata…pero da best… isa ako sa mga pinakamatagal nagbabad sa dagat, at nagbalak pa akong gumawa ng sand castle kahit di naman ako c.e. at wala man lang akong gamit. Napatunayan ko na kahit anong gawin mo, wala pa ring matigas na buhangin sa maalat na dagat…gabi na ng bumalik kami sa bahay.

Matapos ang hapunan at konting pahinga ay nagkaroon ng konting inuman…konti lang, ni wala ngang nalasing e, although si kuya es ata naduwal…pagkatapos naglaro kami ng bilyar… natalo ako ng 3 sunod kay kuya ray…huhu. Buti na lang libre… nagyaya nang umuwi ung iba…antok na sila…kj…hehe. So umuwi na rin kami at natulog…

Saturday, March 29, 2006

Bago pa lang mag-eight ay nagising na ako… haay paputol-putol pa naman ang tulog ko dahil bukod sa hindi talaga ako masanay sa pagtulog sa papag nangalay din ang aking mga braso dahil sa matagal kong paglangoy este paglublob pala sa dagat. Matapos ang almusal ay nagtungo na kami sa “brokebackan falls” kasama ang mga brokebacker tour guides namin. Ung isa sa mga un ay singlaki ng bouncer at talagang pwedeng goon kung lalaki lang siya…pero siya ay isang “reyna”.

Ung pinuntahan naming falls ay malapit sa sikat na Cabigan(?) Falls…pero sa pinuntahan namin, konti pa lang ang nakakapunta…at bakit hindi…kulang na lang ikamatay mo ang pagpunta dun sa hirap ng daan. Ay grabe…sobra… naku kung nandun lang kayo ay ewan ko na lang…may dala pa nga kaming cooler habang inaakyat namin ang bundok na un. Talagang liblib ung pinagtataguan ng talon…bukod sa putik at malalim na mga bangin, may mga daang kung hindi madulas at kakapiranggot ang lupa ay napakatarik naman ng daan…at pagdating sa batis napakadudulas ng mga bato…parang lumot na tinubuan ng bato imbis na bato na tinubuan ng lumot…

Marami nang sugatan sa amin bago nakarating sa mismong talon pero pag nasa talon ka na…sulit lahat ng iyong pasakit…tanggal lahat ng pagod mo. Ung mga nagsabing hindi na sila lalangoy, lumublob na din sa batis dahil kung hindi ka talaga lulublob, talo ka…dapat hindi ka na lang sumama…

Ang lamig ng tubig at napakalinaw…kitang kita ko ang aking kuko kahit nasa ilalim ng tubig…at ang mismong talon…wow…wow…wow…buti na lang talaga sumama ako ng pagudpud…iba…naku, puntahan nyo un…da best…sa lahat ng pinuntahan ko sa pagudpud, un ang pinaka-most beautifullest na lugar na napuntahan ko dun…kung pwede nga lang dun na kami buong araw e…ayoko nang bumalik dun sa matarik at mapanganib na daan pauwi… dun na lang ako nakalublob sa malamig na tubig habangbuhay.

Pero good things never last, ika nga…kelangan talaga naming bumalik…aba, akalain mo, may shortcut daw pala papunta dun sa brokebackan falls… kung ikukumpara, mga 41.22222% less mahirap at hazardous ung dinaanan namin pabalik…pero hindi ako nagsisinungaling kapag sinabi ko sa inyo, na kahit basang-basa kayo pagkagaling sa falls, pagdating nyo sa sasakyan nyo, tuyong-tuyo kayo na parang bagong plantsa lang ang mga suot nyong damit…

Pagkatapos nun ay bumalik kami sa bahay, pero sandali lang, dumiretso kaagad kami ng blue lagoon, isa pang beach sa pagudpud. Doon na kami kumain ng tanghalian. Dogfight. Nalaman kong masarap pala ang pugita, at marami akong natutunan tungkol sa mgas hermit crabs. Nangolekta pa si kuya ray ng hermit crabs para ibenta ng tiglilimang piso sa kapatid nya…tsktsk… tubong lugaw.

Tapos syempre swimming na naman…kumpara sa Saud mas pino ang white sand doon…at napakalalakas ng alon…konti na lang kaming lumangoy, sawa na ata ung iba naglakad-lakad na lang…e para sa akin minsan minsan lang un kaya talaga namang nilubus-lubos ko na…ang sarap ng dampi ng alon sa buhangin…at laging may malakas na along masarap sakyan…wala pa rin talagang makina ang makadadaig sa natural na lakas ng alon…hehe…bago pa ako maging environmentalist ay titigilan ko na ang tungkol sa mga beach…

Pagkagaling sa beach ay pinuntahan namin ang border ng Cagayan at Ilocos norte…at nagpapicture sa kung saan-saan…tapos bumili ng tshirts…umuwi sa bahay at kumain ng hapunan doon for the last time tapos mga bandang nine ay yumaon na kami pauwi…


Buti na lang talaga at nakasama ako…sulit…hahaha…-_-

i'm alive

nakauwi rin akong ligtas mula sa Pagudpud... napakaganda... buti na lang at nakasama ako... haha... nawala ang lahat ng aking lungkot at pag-aagam agam... hehehe... kwento ko na lang bukas... malapit na ako magtime...

Downside

“haay…” - anonymous

Isa sa mga bagay na napakahirap sabihin sa magulang ay ang sabihing bumagsak ka…lalo na kung mataas ang expectations nila sa’yo…lalo na kung gustong-gusto na nilang grumaduate ka na para hindi na sila magtratrabaho…at lalo na kung wala rin naman kayong pera…

Doble hirap pa kung dalawa ang bagsak mo…

Dalawa ang bagsak ko e…

Bukod sa controls…salamat kay sir rivero. dinagdagan pa ni sir sedilla ang kasiyahan sa pamamagitan ng pagbagsak sa akin sa numericals…

Waah…

Anak ng shark…

Nakakalungkot naman…nagmumukha akong bobo kahit naniniwala akong hindi naman… pano kasi, ako bumabagsak samantalang yung kapatid ko scholar…syempre kahit magkaiba ang skul namin at kurso ikukumpara pa rin yun…kawawa naman ang pride ko…ha ha.

Alam nyo ba na ung dalawang subjects na un mga EE ang prof na may hawak? At sa sobrang hilig nila sa circuits madalas ang quizzes namin laging may kasamang mga pinagpalang-sala-salabat na circuits!

Circuits…lagi na lang circuits…nababadtrip na ako sa mga circuits na yan…huhuhu…

UNDEFINED

“Malawak ang dagat” – Kuya Ray


Gaano kalawak ang malawak?

Bad news. Bagsak ako sa Control Systems…siguro sa mga galit sa akin hindi naman talaga bad news un, kaya magpakasaya na kayo…bwahahaha. NOT TAKEN na ang nakalagay sa curriculum ko e…

Hindi tinablan ng awa…

Ang masakit dun, mukhang ako na naman ang naiwan…mukhang pasado na naman yung iba…mukhang ako lang ang nagpabaya…kasalanan ko rin naman siguro, dahil hindi ko dinamdam…ayoko man bumagsak ulit…eto bumagsak na naman ako…at baka hindi lang control systems…

Sobra naman kasi ang term na ito…ang dami kong prof na may topak. E may topak din ako…syempre mas lamang ang prof…sila lang ang masaya sa huli e…

Nakakadepress talaga kapag bagsak…

Hanggang ngayon di ko pa rin alam kung tama ba itong napasok ko…

Hindi kasi ako talentado sa mga numero…ayoko na ng mga f of x, x prime, y triple prime raised to the nth power times the square root of the natural logarithm of pi…isinusuka ko yan… bilib nga ako kay Gauss, kay Seidel, kay Newton, Rhapson, Jacobi, Leibnitz, Descartes at kung sino pa mang Pontio Pilatong mathematician na nakadiskubre ng kanilang sariling paraan para lutasin ang mga problemang iilan lamang ang may alam at nakakaintindi!!!

Pero aminado akong hindi ako ganun.

At wala talaga akong intensyon na maging.

At ayoko na ng mga control systems, Laplace, Crouts, Doolittle, matrix, linear equations, non-linear equations, steady-state, axial, stress, strain, helical springs, roots, x, y, z, m, e, k, n, i, j, r, a, b, c, d, g, J, G, D, ln, log, integral, differential, method of joints, sections, ayoko na ng mga circuit ke-series pa yan o parallel, RLC, RL, Two-port, o Three Port…AYOKO na ng mga bagay na dapat pang kinokompyut!!!….AYOKO!!! AAAAAAAAAAAAAAAAHHHHHHHHHHHHH….!!!
______________________________________
Tanong: Gaano kalawak ang malawak?

Formula: Determine the volume of water contained in the Pacific Ocean and multiply it to the cube root of the Philippine Area of Responsibility. Use Least Square Regression and Crouts or Doolittle Method. Construct a five by five matrix and determine the quadratic equation that will result in 100 iterations in the regula-falsi method. Limit your answer to five decimal places only.

Sagot: undefined.

A Letter Not Given

Desperado, why don't you come to your senses,
You've been out ridin fences for so long now,
Oh and you're a hard one, but I know that you've got your reasons,
The things that are pleasin' you can hurt you somehow.

Don't you draw the Queen of Diamonds boy, she'll beat you if she's able.
You know the Queen of Hearts is always your best bet.
Now it seems to me some fine things have been laid upon your table,
But you only want the ones you can't get.

Desperado, you ain't gettin no younger,
Your pain and your hunger, they're drivin you home,
And freedom, oh freedom, well that's just some people talkin.
Your prison is walking through this world all alone.

Don't your feet get cold in the wintertime,
The sky won't snow and the sun won't shine,
It's hard to tell the nighttime from the day.
And you're losin all your highs and lows,
Ain't it funny how the feelin goes away?

Desperado, why don't you come to your senses,
Come down from your fences- open the gates.
It may be rainin, but there's a rainbow above you.
You'd better let somebody love you,
LET SOMEBODY LOVE YOU.
You'd better let somebody love you,
before it's too late. --Desperado by America


Helo po.

I guess kung hihintayin kitang magmessage sa akin, I’ll have to wait forever. Siguro busy ka…o kaya hindi na nagnenet dahil walang pera, walang time…o kaya naiilang ka sa akin. Hindi naman maiiwasan un siguro, dahil sa mga nangyari once upon a time, medyo nalulungkot lang ako…medyo lang naman. Kasi I’m trying to reach out kahit pano…pero siguro may nagawa o ginagawa akong mali, which is hindi ko talaga alam kung ano kaya kung alam mo sana sabihin mo sa akin para maayos ko naman, kasi you’re as distant as ever…

Siguro nga desperado lang ako may makwentuhan. Ung kakwentuhan ko tulad dati… wala na kasi sila ngayon… gaya mo, naiilang din siguro sila sa akin…o baka busy lang…walang time. Ako, hindi naman talaga ako busy e. nagbi-busy-busyhan lang. lagi lang akong nasa office ng TNB. Wala naman masyadong ginagawa. Kaya siguro ako lang ang nagpapapansin sa’yo…baka wala lang akong magawang matino.

Hindi ka na rin nagkwekwento…alam mo kung ano ang naiisip ko? Mali ung pinayo nila sa akin dati…na ako na lang ang lumayo sa mga taong gumawa sa akin ng pagkakamali… para hindi na raw masaktan... pero hindi pala kaya ng pride ko, di pala ganun kataas ang ihi ko para ipagmalaki sa iba na kaya kong hindi kayo pansinin habang buhay… siguro kakayanin ko, para lang hindi ako “mapahiya”, pero nahihirapan ako akala nyo ba…hindi nyo rin ako kasingtigas….huhu.

Pero ano ang gagawin ko? Ako yata ang mali lagi…nakakalungkot lang na people just give up on me…and go on…the world goes on…

Unang Sweldo, Full Metal Alchemist at Billiards

“…people can’t give up hoping for what they once had, youth or you name it…it’s just how people are, they cling to foolish hopes.” --Larry McMurtry, Buffalo Girls
___________________

Nung thursday, natanggap ko na ang aking kauna-unahang allowance bilang miyembro ng skulpaper…kung tutuusin parang sweldo na ring maituturing un. Gusto mo malaman kung magkano? Hindi pwedeng sabihin e (confidential daw). Basta ang masasabi ko, hindi pa kayang sumuporta ng pamilya un. Haha. At ubos kaagad yun sa isang date.

Kaya nga minsan, may perks din ang mga single. Kahit ubusin ko ung pera para sa sarili ko at bumili ako ng kung ano-ano okay lang. wala naman akong ibang pagkakagastusan e.

Un ata ang kaunaunahan kong “sweldo”. Kung di ko lang kelangan ng pera, ipapa-frame ko un. Haha. Ngek. Kahit ipa-frame ko yun matutukso pa rin akong gastusin yun. Saka sabi nga nila, nandyan ang pera para gastusin.

At syempre nabawasan na un kaagad. naholdap ako sa org nung araw din na yun. madami pa pala akong dapat bayaran dun. Tsk tsk. Kapag gusto mo talaga mag-ipon lalong dumadami ang gastos. Nakakasuya. May gusto pa naman akong bilhin. Pero mukhang matagal-tagal ko pang pag-iipunan yun.

Ngapala baka gusto nyo magdonate sa akin. Just call 1800-1-NINONG. Tingnan nyo lang kung magri-ring. Pwede rin ninyong iwan ang numbers nyo sa comments at kung may load ako, ako na mismo ang magtetext sa inyo ng oras at lugar kung san ninyo iiwan ang ransom, este donation para sa akin.
____________________

Pagkatapos ng tatlong lingo ng pagtyatyaga sa mabagal na pagload ng youtube kapag tanghali, natapos ko na ang Full Metal Alchemist. Anime po un, just in case na wala kayong tv at nakatira ka pa rin sa ilalim ng lupa. Salamat kay animeangel3, isang Chinese(?) na nag-upload ng kumpletong 51 episodes ng FMA sa youtube. Movie na lang ang kulang ko at matatapos ko na ang buong Full Metal Alchemist. Masaya na nakakalungkot. Alam mo yung pakiramdam na gusto mo nang matapos ang isang bagay pero pag matatapos na parang ayaw mo matapos. Iisipin mo sana mas matagal pa. Parang ung lonesome dove ni larry mcmurtry, lampas 1000 pages un, pero pag malapit ka nang matapos maiisip mo sana mas mahaba pa. sana mas matagal mo pang makakasama ang kwento. Parang tao rin yan e. kapag kasama mo yung talagang gusto mo makasama hindi ba naiisip mo na sana bumagal ang oras para mas matagal kayong magkadaupang-palad (HOOO! Lalim!). Ganun kaganda ang Full Metal Alchemist para sa akin. Kumpleto sa mga kalokohan at kaseryosohan. At ung ending nya sa series ay hindi ung happily-ever-after ending kundi ung “reality ending”, kung saan hindi nakukuha ng characters ang lahat ng gusto nila. Pero pwede na. Kasi ganun naman talaga ang buhay di ba? Hindi lahat ng gusto mo ay iyong makakamit. You have to make do with what you have. Kaya ang FMA ay isa sa mga pinakamagagandang anime na napanood ko sa totoo lang.

Kung hindi ka sang-ayon, keep your thoughts to yourself. Wala akong pakialam kung hindi mo sya gusto. Basta ako gusto ko ung kwento. Kung sasabihin mong pangit yung series para mo na ring sinabing wala akong taste. Di mo na kelangan magbitaw ng ganung comment kung ayaw mong masaktan. Baka i-transmute pa kita at gawing pataba na lang sa lupa. Para mas may silbi ka sa mundo kaysa sa sirain mo ang araw ng ibang tao.
_____________________

Nung Miyerkules, medyo ginabi ako ng uwi. Inumaga na nga e. Past 12 na ako nakarating ng bahay. Kumain kasi kami sa may “sizzling craze” nina sir namre at sir ace. Ang masasabi ko ay lapitin talaga si kuya ace ng mga prof na… ehem…alam nyo na un. Hehe.

Dapat past 10 uuwi na kami, pero nagyaya sila magbilyar at hindi ko naman magawang tumanggi. Dahil masaya talaga maglaro nun.

Naaalala ko noon, simula second year hanggang fourth year hayskul halos araw-araw naglalaro ako ng bilyar, simula nung natuto ako, naadik na ako. Ang masaya kalaban noon si Erwin a.k.a “Ubos-Bola”, kasi madalas panalo ako. (wag ka na magreact). Si alamares naman saka si ferbert laging libre ang laro. Kapag si ferbert ang kasama ko lagi talaga akong ginagabi. Nagyayaya pa kasi magcounter yun e.

Syempre natuto ako sa mga magagaling kong kaklase. Si Clark, may itinuro yan sa aking tip tungkol sa doblete na hanggang ngayon nagagamit ko pa rin. Sa kanya din ako natuto ng pinipinahang spot. Kay Maynard a.k.a. “jango” na talagang sumasali sa mga tournament at may sariling tako na fiberglass pa ang tip. Sya ang astig pagdating sa prepare.

At syempre si Sir Pagc, ang efren ng Regis. Sobrang galing. Takot akong kalabanin ito nung nagsisimula pa lang ako kasi kahit may plus ka na talo ka pa rin. Pero nung tumagal nakalaban ko rin sya at pagkatapos ng hindi iilang pagkatalo e nakabawi rin ako. Sa kanya ko natutuhan ung karamihan sa mga alam ko. Kasi sabi nga nila, mas matututo ka kapag magaling ang kalaban mo.

At dahil sa kanila. At sa swerte na rin, isa lang ang talo ko nung Wednesday. Haha.

Nakakamiss talaga ang highskul.

Special Edition

“…Once you finally got what you were looking forward to getting, something would always have changed so that it didn’t seem as nice or as important as it had seemed when you were merely imagining it. Life was too slippery, and people too changeable.”
--Larry Mcmurtry, Buffalo Girls

Sa ngayon, mayroon ng mahigit sa ciento quarenta (140) na ang nakadalaw sa aking blogsite. (kung hindi mo alam kung pano ko nalaman, may site counter ako dun sa may links corner ng webpage na ito…yung number dyan na 014-something, kaya medyo magulo, kasi hindi ko pa naaayos e. pero maniwala ka, number of visitors yun at hindi number of votes dun sa favorite probi counter nung december)

Ang galing…masarap sa pakiramdam ang malamang may nagbabasa ng mga sinusulat ko, di ko nga lang kilala yung iba kasi…amp, ayaw mag-comment…pero salamat pa rin sa pagdalaw nyo…

At ang post na ito ay para sa mga masugid na tagasubaybay ng aking buhay, mga taong may tiyaga, sipag, diskarte, talino, ginintuang puso at tama-na-ang-bola-dapat-simulan-na-natin-ito-with-matching-smiley-face.
__________

Salamat kay sir ean at marami akong nakuhang e-books nung nag-overnight ako sa bahay nila last friday. ang sarap talaga ng may internet sa bahay. bukod pa diyan masarap talagang matulog sa inyong condo. Sa sobrang sarap, napaisip kami ni sir namre na bumili ng tig-tatlong condominium sa Maynila. Siguro sa España Towers na rin para malapit lang sa skul. Magkano ba dun sir ean? Tumatanggap ba sila ng id picture ko? May autograph pa kung gusto nila. =)

At na-realize ko habang papunta kami sa bahay nila na naniniwala ngapala ako sa reciprocity. Kahit baluktot ang paniniwalang iyon, hindi ko na maalis sa sarili ko. Iba talaga kapag sinuswerte sa bilyar…napapaisip nang sobra-sobra…wahahaha…

Unbeatable ako nung gabi na un e…7 wins…0 losses...ibig sabihin nag-enjoy ako ng isang oras sa paglalaro ng bilyar sa halagang P 0.00. may punto nga ung dyaryo na libreng pinamimigay sa LRT: “The best things in life are libre.”
__________

Tahimik ako nung valentines dahil tahimik naman ang valentines ko. Wala naman akong date e. Kung gusto mo malaman ang ginawa ko, well, namigay kami ng TNB sa mga Mapuan nung gabi. At sa sobrang trapik sa roxas boulevard, halos mag-aalas-dose na ako nakauwi. Gaya ng sinasabi ko ngaun, bakasyon muna siguro ako pagdating sa lub-lub. Nakakatakot na e. di ako pinanganak para sa ganyan. <*sigh*>
_________

Kung nagtataka man kayo kung bakit matagal akong nanahimik (one month din ata), pwede nyong ibunton ang sisi sa youtube. Dahil naadik ako sa mga anime…lalo na sa fullmetal alchemist at bleach. Ewan ko sa inyo kung gusto nyo un, pero para sa akin magaganda un. At dahil nanonood ako sa youtube, wala na akong time para sa blog.

Ngapala, pwede ring dahil sa TNB…haha. Nagrelease kasi kami ng issue nung feb.14, kaya lang The New Builder Tonight na un, kasi gabi na kami nagdistribute ng skulpaper. Na-late ung publisher ng mga 5 hrs lang naman…samantalang wala pa atang 1 oras mula doon hanggang Mapúa. Kung tutuusin nakatatlong balik na ako sa bahay at skul sa loob ng limang oras na un. Pero di ko sinisisi ang publisher… bakit? Dahil hindi naman sila ang may kasalanan. E sino? Hmmm….

Kung hindi mo alam…hindi mo na kelangan malaman pa…hahaha. Mahirap na. Kung ang isda nahuhuli sa bibig, san kaya nahuhuli ang writer?

Baka sa blog. =)