The Long- Awaited Comeback Post Part 1

"My mind is like lightning... one brilliant flash and it's gone."
~Anonymous

Kamusta na kayo?

Tila kay tagal ko ring nanahimik sa blog na ito. Nag-iinarte pa ako nung huling post ko ah. Haha.

Minsan raw dumadating sa isang tao ang panahon na ayaw nyang gawin ang ilang bagay na palagi nyang ginagawa kahit gaano nya kagusto dahil sa ayaw nya lang gawin. Baka kapag napigil nya ang sariling gawin yun e kahit paano nasa kanya pa rin ang desisyong piliin kung anuman ang gusto nya gawin at di lang dahil pakiramdam nya ay kailangan nyang gawin yun..

Malabo? Di ko rin naintindihan e.

Sa mga gustong malaman ang mga nakaraang pangyayari sa aking buhay, hindi ko kayo bibiguin. Bibigyan ko kayo ng ubod ng habang comeback post para naman hindi na kayo magtampo.

So, ano na nga ba ang nangyari?

Monday, September 24

Unang araw ng napaka- ubod ng habang 1-week sembreak mula sa Mapúa.

Sa sobrang bilis, parang mas mahaba pa ang pagtype ko ng post na ito kaysa sa panahong ititimbre ko sa bahay sa buong linggo na iyon. Bukod sa enrollment week din ang linggong iyon, kailangan ko pang maghanap ng kumpanya na papasukan para sa aking OJT, ang huling balakid sa mumunting papel na tinatawag nilang diploma.

Kabado ako. Mag-isa kong tutunguhin ang lungsod ng Makati upang maghanap ng kumpanya. Bihira lang ako sa Makati. Di ko alam ang lugar. Ang alam ko lang ay papunta pero ang pabalik, hindi. Lalo na ang paikot-ikot nito. Ayoko magpasama o humingi ng tulong dahil may topak nga ako. Gusto ko ako mag-isa.

Bago gumala, tumingin ako sa internet ng mapa ng Makati. At ini-sketch ito sa papel. Minarkahan ko ang isa sa mga kumpanya na nakalista sa kinuha kong List of Accredited OJT Companies mula sa department. Binalak kong unahin ang Level-Up sa Pacific Star Building. Kasi sabi sa akin nainterview agad yung mga nag-apply ng ojt dun.

Gusto ko sana magsimula na agad. Bali-balita kasing madaling kapusin sa oras kung matatagalan ka sa paghahanap. 240 hours ang requirement. Anim na linggong walang absent o overtime. 11 weeks lang ang isang term. 10^th week ang defense. Ibig sabihin dapat pagdating ng Week 3 o 4, nagsisimula na ako.

Bukod sa Level-Up, minarkahan ko rin ang Petron. Maganda raw dun mag-ojt sabi nung isa kong kakilala. Tapos minarkahan ko rin ang Accenture.

Malabo ang sketch ko. Minadali ko kasi. Sabi ko pagdating na lang sa Makati ako mamomoblema.

Gumising ako ng maaga. Mga alas-otso. Almusal. Ligo. Bihis. Nagpolo ako. Sabi rin kasi sa akin na mas maganda kung naka-semi formal ka habang naghahanap ng OJT para mukhang presentable. Baka interviewhin din agad kasi. Blah blah blah.

Maraming daan papuntang Makati. May bus sa SLEX, MRT papuntang AYALA, bus sa Buendia, jeep, fx… At meron ring mga van o shuttle kung tawagin. At may sakayan nito malapit sa amin. P45 ang pamasahe kahit san ka bababa. Dadaan raw kasing SKYWAY.

Ooooh.

Nung nagbayad ako sa “dispatcher”, sabi ko sa Landmark ako bababa. Yun lang alam kong lugar e. Hahaha. Halatang taong-bahay. Binigyan ako ng “stub”, isang piraso ng kulay pink na papel (2x2) na nababalutan ng Scotch tape at may stamp ng kung ano mang asosasyon nila. Baka Samahan ng Mga May-ari at Drayber ng Colorum na Van at Shuttle Papuntang Makati Assoc. of the Philippines.

Tapos.

Sumakay ako at sinilip ang aking munting map sketch. "Ok, eto na tayo," sabi ko sa sarili.

Binagtas ng L300 van ang kahabaan ng SLEX at SKYWAY hanggang marating ang Makati. Nakaidlip ako dahil medyo puyat din. Na naman. Umikot ang sasakyan sa may Arnaiz Avenue. Nakita ko ang Fujitsu, isa sa mga kumpanyang pwede ko aplayan. Naisip kong puntahan na lang yun mamaya.

Dumating kami sa Landmark. Pano ko nalaman? Sabi nung drayber e. Haha. Landmark na raw yun. Napansin kong hindi bumaba lahat ng pasahero. Kaya naman hindi rin ako agad bumaba. Naisip kong aantayin ko na lang bumaba yung mga pinakahuli. Para malaman ko na rin ang ruta ng shuttle na ito. Wais ata to.

Dumaan ang van sa Paseo de Roxas hanggang kumaliwa ito sa may Ayala Avenue. Nakita ko na ang mga matayog na gusaling tila tatak na ng Makati. Nakakalula kahit tumitingala lang ako. Siguro hindi halatang baguhan ako kasi tinanong ako ng katabi ko kung ang babaan nung papuntang Rufino. Sabi ko, "ah, dun lang po yan sa ano... sa... ah... dun sa... manong drayber, saan daw yung papuntang Rufino?"

Nung bumaba sya dun sa tinatawag nilang Bus Stop 2, bumaba na rin ako…

(itutuloy)

Ad Lib

Ang post na ito ay diretso kong tinatype sa blogger. Karamihan, kung di man lahat, ng mga post ko ay nakatype muna sa MS Word bago kina-copypaste sa blogger. Nakakatrauma kasi pag napakahaba na ng post mo tapos biglang hindi mapu-publish. Tapos di mo pa nasave sa kung saan. Uulitin mo na naman ang post mo.

E bakit nga dito ako nagtatype ngayon?

Ngapala, natanggap ko na ang aking bagong bago at makinis pang bloghost at domain. Naaalala ko nung bago ako sumali sa kontes, tiningnan ko yung prize, waw, webhosting at domain... kewl! kapag nanalo ako astig, may domain na ako.

pinalad manalo ng domain at hosting. 1 taon. kakakuha ko lang last week.

ano na pagkatapos?

buhay na yung domain pero wala pa ako talagang nailalagay na laman. isa sa mga dahilan siguro ay dahil medyo abala ako sa academics. ayaw ko na bumagsak e. so medyo backseat muna ang blogging.

natapos na ang Finals week. Di ko pa nakikita ang grades ko. Natapos naman nang malumanay ang mga defense ko. Sana ok na. Kung magiging ok ang lahat, OJT na lang ang subject ko next term. 240 hours at isang docu at defense, tapos na ang B.S. Computer Engineering.

lagi akong may pakiramdam na hindi ako handa. gaya na lang nung napanalunan ko yung webhosting at domain, di ko alam ang gagawin pagkatapos. yung OJT, ang paggraduate.

ano na pagkatapos?

naisip kong hindi pala planado ang buhay ko. may mga nakakausap ako at ang dami nilang naiisip na gagawin pagkatapos nito, pagkatapos nun. ako, naglalakad sa buhay nang nakapiring.

meron bang fear of planning? meron ata ako nun e. parang kapag nagplano ako, hindi mangyayari yung pinaghandaan ko at sayang lang ang paghahanda. alam kong mali ang ganung paniniwala pero di ko mabago yun.
that by procrastinating, the things I dread will come to pass.
bakit nga ba nagpapaka-oa ako sa mga ganitong bagay. ?_?

Hell Week na naman?

Do you ever get the feeling that the only reason we have elections is to find out if the polls were right?
~Robert Orben

Hindi talaga ako mahilig mangampanya.

Kaya naman hindi na kita pipilitin na iboto ako bilang Blog of the Week # 73 sa site na ito. Kahit na nangungulelat ako sa polls, hinding-hindi na kita pipilitin. Kahit na gusto ko lang naman e kahit hindi na ako manalo dun e huwag naman ako masyadong mapahiya. (insert smiley here)

Wala namang premyo ang botohan na yun. Mas sisikat lang ako ng konti. Konti lang naman. Mas makilala rin kahit pano. Mga additional 2.834% na magiging household name ang blog ko. Bukod dyan, magkakaroon pa ako ng handy-dandy badge na mailalagay ko dito sa blog ko bilang patunay na marami akong nakonsensya.

Paano ba bumoto? Hmmm... di ko pa sigurado kung gumagana yung nilagay ko dun sa sidebar. Pero try nyo na lang. Check yung box tapos click vote. Pag di gumana, dun sa site na lang. Alam mo bang mas matagal pa ang pagbasa mo sa pangungusap na ito kaysa sa pagboto mo? Haha.

Isang araw na lang ata ang nalalabi para iangat nyo ang estado ko. Pero ok lang kung tinatamad ka. Ok lang kahit ayaw mong bumawi sa hindi mo pagboto sa wika2007 entry ko. Ok lang talaga. Pero matutuwa lang naman ako pag binoto mo ako.

Di pa ba sapat yun?

Wala nga palang kinalaman ang intro at ang quote sa main entry.

Patapos na naman ang isang term sa Mapúa. Patapos na rin ang tinaguriang Hell Week ng mga estudyante. Sa isang Quarterm, yun ay kadalasang natatapat sa 10^th week, yung linggo bago magFinals week. Sa linggong ito lahat ng mga instructor ay nagkakaroon ng kontsabahan para sabay-sabay na magcheck ng mga projects, magpagawa ng mga portfolios at higit sa lahat, magpahabol sa kani-kanilang mga estudyante.

Mahahalata mo na hell week na sa amin kahit hindi ka Mapúan. Ilan sa mga palatandaan ay ang mga sumusunod na nilalang:

1. Ninong clones. Kung dati yung mga GC (Graduating Cunyari) students at mga professors lang ang nakapolo o kaya nakacorporate attire, makikita mong pati ang mga nene at totoy ay nakabihis na parang pupunta ng kasal o binyag. Minsan makakjackpot ka at makakatyempo pa ng nakabarong. Under kay Ma’m Fairy Tale yun madalas. Nagbarong din ako dati e.

Attack: 15 Defense: 25
Weak against: Prototypists

2. Rush mode. Maraming tumatakbo sa loob ng school o kaya mga mabilis maglakad. Kung lalaki, dalawang baitang ang bawat hakbang nila sa hagdan. Mga pawisan, humahangos at hinihingal. Basa ng pawis ang mga damit. Kumakain ng sorbetes habang naglalakad. Ito ang mga taong nagmamadali para sa defense, sa exam o kaya mga tulad ko na na-late sa klase dahil “trapik”.

Attack: 25 Defense: 5
Strong against: Abangis

3. Abangis. Malalaman mong hell week na kung makikita mo ang mga ito. Mga taong nakatambay sa labas ng mga faculty room, sa labas ng dean’s office, sa labas ng mga classroom o kahit sa labas ng C.R para lang masilayan ang kanilang mga professor na biglang nagteteleport naglalaho kapag hinahanap.

Attack: 5 Defense: 5
Weak against: All types

4. Prototypists. Mga taong gumagawa ng prototype o machine problem mula sa school of EE-ECE-COE. Nahahati sa apat na kategorya.

1. Solderers –Nagtutunaw ng solder lead para sa mga PCB nila gamit ang soldering iron. Kadalasang malalamlam ang mga mata dahil nakakalanghap ng tingga. Mainitin ang ulo, matatalim ang ngipin. naangangain ng usisero.

Special ability: Nanununog ng kilay. Solder Gun.

2. FeClers – Mga taong umiihi sa lababo, sa sahig ng CR, sa corridors, sa maliliit na planggana o sa mga tupperware gamit ang kanilang mga Ferric Chloride solutions. Kulubot at naninilaw ang balat sa mga palad. Galit kay Sir Angas o kaya kay Sir Zzexe.

Special ability: Nangangalmot. Chemical spray.

3. Programmers – Mga gumagawa ng machine problem. Armado ng kanilang mabibilis na daliri at makabagong teknolohiya, sinusubukan nilang gumawa ng mga virus para atakihin ang firewall ng Mapúa upang ihack at ipasa ang kanilang C++1, C++2, Assembly, Compiler o Software Engineering laboratories kahit hindi gumana ang kanilang mga ginawang project.

Special ability: Nambabato ng mouse. Syntax error.

4. Moral Supporters – Mga nagpapanggap na tumutulong. Nag-aalok ng malaespiritwal na suporta. Madalas wala sa mga overnight. Madalas di mautusan. Madalas wala. Pwede rin laging nandun, mga usiserong nakatingin sa kanilang mga kagrupong abala sa paggawa. Minsan tagagawa ng documentation, tagapakain, nagpapahiram ng bahay, financer, kontratista, girlfriend, boyfriend o kaya naman e none of the above.

Special ability: Parasitism.

At yan ay ilan lamang sa mga nilalang na naglilipana kapag hell week (inaantok na ako e). Sa loob ng isang linggo, maaaring magpalipat-lipat ng anyo ang mga ito depende sa subject, year level at uri ng mga kagrupo. Matapos makakuha ng sapat ng EXP (Experience Points) ay nag-eevolve ang mga ito tamang-tama lang para umabot sa Finals week.

Victory Post

“If at first you do succeed, try not to look astonished.”
~Anonymous

(insert picture here some other time)

Dahil lahat ng nananalo ay kailangan may speech.

Kung hindi mo pa alam, nanalo po ako ng 3rd prize sa wika2007 blog writing contest para sa akdang “Ang Obra”.

Yehey! Clap clap.

Nakakahiya naman...hihi.

Noon, akala ko magaling ako. Ngayon, alam ko nang magaling talaga ako.

Hahaha. Toink!

Nagpapasalamat ako sa mga bumoto sa entry ko.

Mga 37 sila maliban sa akin at sa kapatid kong ipinagplantsa ko pa ng uniporme para lang mapilit na iboto ako. Salamat sa mga taong bumoto matapos kong pagbantaan ang mga buhay nila at dun sa mga natakot maisumpa sa kawalan. Salamat sa mga napilitan at nakonsensya sa mga pasaring ko. Di ako mananalo kung hindi ko kayo napilit. Hehe.

Hindi ko kilala yung iba sa mga bumoto sa akin dahil hindi naman sila nagparamdam sa blog ko. Pero maraming salamat sa inyo. Salamat din kina paolo, tannix, tina, sir armand, sherma, timlight at mga taga-bodega. At yung iba pa para sa moral support.

Sa mga taong hindi bumoto sa akin, salamat na rin. Huhu. Alam nyo kung binoto nyo lang ako, baka nakabingwit pa tayo ng grand prize. (bitter) Malapit lang ang labanan e. Halos magkakalapit lang ang scores. Sayang. Tsk tsk. Haha. Pero ok lang. Bati ko pa rin kayo. Hmmph!

Nagpapasalamat ako sa mga judges.

Nagpapasalamat dahil pangalawa ako sa ratings nila. Sa 57 na sumali, pangalawa ako para sa mga huradong ito. Isang karangalan para sa akin na na-appreciate nila ang ginawa ko. At nagustuhan nila ang aking halo-halo.

Salamat din sa mga organizers at sponsors sa pinoyblogosphere.com na bumuo sa paligsahan na ito. Sana magkaroon ng marami pa.

Congrats rin ngapala sa iba pang mga nanalo tulad ni Ynon (na bumoto rin sa entry ko) na second prize para sa "Naykupu" at kay Ding Fuellos na grand prize para sa "Tungo sa Pagbabanyuhay".

Salamat sa Sinangag Express para sa Tapsi na naging hapunan ko habang ginagawa ang blogpost ko. Salamat sa Smartbro na hindi nagloko kaya umabot pa rin ang entry ko. Salamat sa Sukob na palabas sa t.v. at naririnig ko sa likod ko habang ginagawa ang entry na yun. Baka nakatulong ang mga sigaw ni kris aquino at claudine baretto para makapag-isip ako.

Salamat sa Lycee D' Regis Marie kung saan ako nag-aral ng elementary at sa direktor na si jenalyn aboga. Sa mga kras ko nun salamat din. Pati dun sa gumanap na Sergio Osmena. Kung nasaan man kayo, nandun kayo.

Salamat sa lahat ng taong kilala at di ko kilala. Lahat tayo ay magkakaugnay. At higit sa lahat, World Peace!!!

_________________________

Bukod sa prize money ay may kasamang 1yr domain registration at 100mb hosting na premyo ang mga nagwagi sa patimpalak. Ibig sabihin, pagkatapos ng matagal na pangangarap at pagkainggit sa mga taong may sariling domain mula ng makita ang site ni Ronibats, o kaya ni Namre, magkakaroon na rin ako ng akin.

Problema ko ngayon e kung ano ang gagamiting domain name. Weakness ko kasi ang magpangalan ng mga bagay-bagay, unless professor ko sya. Yun madali yun. May nakauna sa ninong.com e. Malamang. Hmmm… Any suggestions?

Plant Visit Part 2

may tama na...

Bago ang lahat, nais kong sabihin na hindi pala ako umiinom. Masyado. Bihira lang. Di rin ako nalalasing. Masyado.

Nung gastro (excursion sa skulpaper) dapat malalasing ako ng sobra. Baka, napa-"pare" na rin ako gaya nung iba. Haha. Kaya lang hindi natuloy e. Nagkatrangkaso ako bago ang inuman. Haha. Galing no? Convenient.

Kaya naman, hindi ko alam kung ano ang gagawin ko pag may tama na ako.

Pero nasagot na rin ang misteryo na yun kahit pano. Dahil sa plant visit nung nakaraang biyernes, ngayon ay alam ko na. Kapag lasing pala ako…

Ako ang hari ng videoke.

At gaya nga ng nakagawian ng mga naunang graduating class, ang side trip ng plant visit ay…*drumroll*

Swimming.

Dahil nasa laguna na kami at galing ng APC dahil sa plant visit, sa calamba na rin kami dumiretso. Naglipana na ang mga private swimming pool at resorts sa Laguna. Palagay ko, sa sobrang dami ng mga resorts dito, mauubos mo ang isang taon kung dadalawin mo ang isa kada araw.

Pumunta kami sa isa sa mga resort dun. Dun sa… hmm… sa… Sa totoo lang, di ko matandaan ang pangalan nung resort. Basta Villa-something-something. Kadalasan yun naman mga pangalan ng resort dun e.

Maganda naman yung lugar. Malaki ang pool kahit mababaw lang. Ayos lang dahil lublob lang ang alam ko. Di ako marunong lumangoy e. Lulublob lang ako para mabasa naman ang buhok ko. Hehe. May dalawang cr sa baba. Tapos may dalawang kwarto daw sa taas. May mga table. Mayroon ding pool table sa tabi…

At may videoke.

Libre daw ang maglaro ng bilyar. Kaya habang nagpapalit ang mga nangangati nang lumublob lumangoy, e nagpalitan na sa 2 tako ang mga adik sa bilyar. Tulad ko. Apat na beses ako naglaro. Apat na beses nanalo. Doubles naman kasi. At matagal na ring hindi naglalaro ang mga tao.

Nagsimula na ang presidente namin na magdistribute ng inumin. Granma ang tawag nila sa inumin. Softdrinks na coke o royal ang chaser. Hmmm…

Para saan nga ba ang chaser? Di ko kasi alam e.

Ginamit nila yung takip ng bote. Ikinabit sa tinidor para maging sukat ng shot. Wala akong alam kung ilang ganun kada shot. E inom lang ako ng inom.

Sabik malasheng.

Mainit sa sikmura. At masarap ang coke. Haha. Naglalaro pa ako ng bilyar nung una. Walang kumakanta sa videoke. Isang tao lang, yung kaklase naming babae. Naisip ko, kakanta ako mamaya siguro. Hiya ako e.

Mamaya-maya, lumangoy lumublob na ako sa pool. Tama ang rinig ko, patraydor daw ang lola. Nahilo-hilo na ako. Naka-ilan na ba ako? Hmmm… Umahon ako sa pool, uminom ulit. Nag-antay makalaro ng bilyar. Antagal nila maglaro. Mga lasheng na rin ata e.

Dumampot ako ng limang piso. Hinanap ang listahan ng kanta. Pinakamadaling kantahin pag videoke e kanta ng mga banda. Kasi alam ng mga tao. Hindi ka magtutunog alien. Gusto ko sana kumanta ng mga oldies kaya lang baka magpatiwakal silang lahat o kaya patayin nila ako. Haha.

Kaya kinanta ko ay kanta ng mga banda. Partikular ang eraserheads. Nung una medyo mahina pa ang boses ko… pero nung walang pumigil sa akin at walang bumasag sa screen e nagtuloy tuloy na ako. Pare Ko, Tag-ulan, Kaliwete at kung ano-ano pa. Wala pa ring pumipigil sa akin. Wala pang nagbabato ng bote. Wala ring nagbabantang burahin ako sa ibabaw ng lupa.

Hindi ko tinitingnan yung mga score. Random generator lang ang dating e. Rigged kumbaga.

Para naman mamiss nila ang boses ko, lumublob ako sandali sa pool. Pero tinatawag ako nung videoke e. Haha. Ayun. Napaghalata na nilang lasing ako. Kasi tuloy-tuloy na ang kanta ko tapos sumusuray daw ako. Pero wala namang nagbato ng kung ano. Inaagawan lang ako ng mikropono ng mga taong lasing na rin. Pero ako pa rin ang hari.

Pinapalakpakan na nila ako nung bandang huli. Kinakawayan ko na kasi sila. Haha. Pinapatigil na ata ako.

Mga bandang alas-syete na nung umalis kami nung resort. Nakapagligpit pa ako bago umalis kaya hindi naman talaga ako lasing. Tipsy lang. Parang antok. Nung nakatulog ako, paggising ko, wala na masyadong tama. Nakauwi naman ako ng maayos pagkatapos.

Sabi nila, ngayon lang daw nila ako nakitang nalasing.

Haha, ako man.

Plant Visit Part 1

Tapos na ang botohan. At di mo ako binoto. Oo, ikaw.

Tamad ka. Tsk tsk.

Ayoko na. Tampo na ako sa’yo. Kapag ako ay hindi nanalo, sisisihin kita. Lahat ng hindi bumoto sa akin ay magsisisi… magdurusa… mag-iisip na sana nagclick sya sa aking entry at bumoto.

Pero wala nang pagkakataon pa.

Magkalimutan na tayo.

Hahaha.

Biro lang. Pero pag nanalo ako, hindi ko kayo kilala.

Hahaha ulit.

Pero di biro yun. Hahaha pa rin.

Hmmm… Kahit na hindi ako binoto ng karamihan sa inyo… umabot ako siguro sa mga top 11 o mas mababa dun. Ok na rin. Kaya pa.

Oo, ok na. Bati na tayo ulit.
______________________________

Nagkaroon ng plant visit ang aming graduating class nung nakaraang biyernes.

At gaya ng nakagawian, lahat ng plant visits e may “sidetrip” na tinatawag.

Nagsimula ang araw na gaya ng ibang nagdaan. At si ninong, sa sobrang aga ng gising e parang hindi na natulog. Puyat na naman.

Pero 6:00 am daw kasi ang call time. 6:30 raw aalis ang bus.

At si ninong, na hindi na natuto at ayaw paiwan sa bus ay umalis na ng bahay ala-singko pa lang. Tamang-tama 6 :00 impunto nasa skul na sya.

PERO ang bus ay umalis ng 8:15 am. Hinintay pa nila ang kaklaseng 6 am na nang nagising.

Ang Mapuan time, lagi talagang delayed.

Nakarating kami sa APC mga bandang 10 am na siguro. Sa Canlubang, Laguna daw yun pero ang dinaanan namin ay yung Silangan exit. Bale yung lugar ay isa sa mga bagong Industrial zone sa CALABARZON (Cavite, Laguna, Batangas, Rizal, Quezon). At may mga bago nang pabrikang nakatayo dun.

Isang testing facility ang APC at bahagi ng Atmel Corporation na gumagawa ng mga semiconductors at Integrated Circuits. Bale ang tinetesting nila dun ay yung mga wafers o kumbaga yung “mapa” ng mga circuit. Temperature testing, stress testing, mga ganun.

First time raw ng APC tumanggap ng plant visit request. Kaya naman kahit sa seminar nila sa amin parang medyo nangangapa sila. Kahit anong pilit ko, hindi ko matagalan ang atensyon ko sa mga sinasabi nila. Pero nakuha ko naman yung gist, kaya ok lang.

tulog na...

Tapos, syempre may line tour. Tiningnan namin yung ibang ginagawa nila sa pabrika. Baka kasi hindi totoo. Hahaha.

Napansin kong ang mga machine operator nila puro mga bata pa… mga nasa 20’s lang. Mga graduate kasi ng technical courses ang kinukuha nila at binibigyan ng training. May mga cute, sabi nga nung kasama ko. Mas marami sa kanila ay babae. Sabi nga nung kaklase namin e dun na raw sya magtratrabaho. Hehe. Parang nakita ko na rin ang ginagawa ni Jocelyn sa trabaho nya.
Maayos ang assembly line nila. Metikuloso. Interesante. Talagang mahigpit at maingat. Sensitive kasi ang mga wafers sa static at dirt. Sabi nga nung guide, hanggang .5 microns lang ang diameter ng alikabok na tolerable sa ilang rooms nila. I-imagine mo na lang.

Sa unang tour, pinakita yung probe testing na ginagawa nila sa mga wafers. Dun sa pangalawang tour, pinakita naman yung “assembly line” nilang matatawag. Mahal raw ang mga makinang ginagamit… nasa six figures at dollars ang halaga bawat isa.

Ang nakakatuwa, pagkatapos ng tour ay meron pang pagkain. Oo. Nagulat ako. May meryenda na, may lunch pa.

Yun nga lang parang minaliit nila ang kakayahan ng mga Mapuan mag-imbak ng pagkain sa mga bituka nila. Kasi naubusan yung iba ng ulam para sa tanghalian. Buti na lang ibinalik nung iba yung sobrang kinuha nila. At naging maayos ang lahat nang walang foodfight, batuhan ng plato o kaya sasaksakan ng mga tinidor.

2 pm na kami nakaalis na pabrika…para mag-“sidetrip”.

(ITUTULOY...)

Attempts

What would you attempt to do if you knew you could not fail?
~Dr. Robert Schuller

Hindi na ako umaasang manalo sa pakontes ng wika2007 sa pamamagitan ng mga votes. Una sa lahat, popularity-wise, hindi naman ganun kasikat ang blog ko. Siguro dati. Wahaha. Nung huling tingin ko, may mga entry dun na lampas na sa 50 votes. Hindi kita kinukonsensya. Alam kong wala kang pake sa akin. Wahaha.

Nakonsensya ka na?

Alam ko rin na ang mga ka-link ko rito ay halos kapareho ko, walang hilig bumoto. Kaya kahit paano, ayos lang. Oo, ayos lang. Ayos lang sabi e… kulit mo. >_<

Kung gusto mong makatama sa dartboard, kahit di ka marunong sa darts, e bato lang ng bato ng dart. Mayroon ding tatama dun. Kaya gumawa ako ng entry para sa paligsahan na yun…at binato ko sa kanila… este sa dartboard.

Tumama kaya?

Umaasa akong magandahan ang mga nagbasa sa nilalaman nung ginawa ko. Kahit yun na lang.

Hmmm… gumaan ang pakiramdam ko at nakapagblog ako ulit. Medyo cramped na rin ang utak ko kakaisip ng kung ano-anong bagay. Natuklasan ko na hanggang wala akong sinisimulan e wala naman talaga mangyayari. Walang silbi ang mga plano kung di ka naman talaga magsisimula.

Subukan mo. <--kausap ko ang sarili ko?

Anyway.

Pinasadahan ko ang aking inaagiw nang link list at nagparamdam sa mga nakasalamuha ko nung ako ay nagsimulang magbloghop mga bandang March. Marami sa kanila ay nandyan pa ang blog, pero may mangilan-ngilang mga burado ang buong blog… hindi ko na alam kung saan na sila naroroon. At hindi ko alam kong bakit binura nila ang blog nila.

Sentimental lang siguro akong tao, pero di ko magawang burahin ang mga blog ko. Ginawan ko pa nga ng back-up yung mga posts ko. Just in case.

Habang nagblobloghop, napansin ko rin may mga naka-link sa akin na di ko naramdaman ang presensiya sa sarili kong blog. Kahit tag o comment, wala silang iniwang bakas. Para silang mga apparition…now you see them, now you don’t.

Syempre may mga “faithful” pa rin. Dumadaan at nagpaparamdam dito. Yehey. Clap clap. Ako’y bumalik, bumabalik at babalik dahil sa inyo...

May mga lumipat na ng blogsite, may nagkaroon ng sariling domain, may mga kapareho ko na nandun pa rin ang blog pero kasabay ko rin halos nung nawala… hiatus daw ang tawag nila dun.

Bumalik na ako. Babalik pa ba sila?