writer: helo, everyone! whoo! sarap magbakasyon…wala pa si boss?
scriptwriter: uy pare, buti na lang dumating ka na, di ka namin makontak e.
writer: sinadya ko talaga yun, walang signal sa pagudpud e… para walang istorbo sa amin. hehe…
director: walang istorbo saan? ha? bakit ngayon ka lang?
writer: uy boss! … ha? ah, e, sir istorbo sa pagpapagaling namin ng ngipin ko…eto nga o, masakit pa…huhu…
scriptwriter: pare, may problema tayo, wala na si faith sa lifeshow ni ninong.
writer: %#$@#%^! bakit ngayon nyo lang sinabi… !@$%^%$ revisions kasi yan
e…sabi ko na nga ba lalabo na naman kung revise tayo ng revise…
director: hmm…wala akong naririnig…
scriptwriter: nagpapa-auditions na tayo ng bagong characters pero ikaw pa rin ang may desisyon nyan kung sino ang ipapasok natin sa istorya…
writer: ano pa nga ba? bagong plot na naman… haay, paano na lang kung wala ako…dapat mas malaki ang sweldo ko e…
director: bakit ganun? wala pa rin akong naririnig…?
_________________________
writer: alam mo, maswerte pa rin tayo, kasi “sembreak” ni ninong..kahit one week lang…at least hindi masyadong kailangan ng interaction sa labas…naka-bartolina yan sa bahay pag bakasyon…
scriptwriter: tama ka dyan, kahit nga script di ka na mag-iisip…wala naman siyang kausap kapag nasa labas lahat ng tao e…puro routine lang ang ginagawa nya… gising-kain-noodtv-computer-kain-magbabasa-noodtv-tulog paulit-ulit.
director: kaya nga bumababa tayo sa ratings e…wala siyang ginagawang interesante!
writer: e ano gusto nyo gawin nya? magcrossstitch? grrr…
scriptwriter: nag-gigitara naman sya ngayon ah, ok na yun…para may musical tayo ng konti…
writer: kung hindi nagpaparevise ung ibang tao, BAKA SANA may ginagawa siyang interesante kahit paano…
director: aba, nakakarami ka na ha…
____________________________
Tuesday, July 11, 2006
Tuesday, July 4, 2006
Yet Another Avalanche
scriptwriter: Sir, may problema tayo sa cast… May ibang offer na po kay faith, di na sya pwede sa lifeshow ni ninong…may offer na siya sa Maalaala Mo Kaya…
director: Walangjo! Bakit ngayon mo lang sinabi? hindi ba natin siya pwedeng idemanda? breach of contract? libel? grave misconduct? robbery with homicide? kahit ano?
scriptwriter: sir, walang kontra-kontrata sa atin…kayo ang direktor dapat alam nyo yan, umaalis ang mga tao kung kailan nila gusto at wala tayong magagawa dun… Semi-voluntary ang trabaho dito para mukhang natural saka mas malaki ang kita natin, di ba? ang problema e mukhang ayaw na ni faith e…
director: sh*t!! Nasaan na si pareng writer…??
scriptwriter: Sir, nagsick-leave e, masakit daw ang ngipin nya…
director: ?!#@%#$^!! pano yan wala si writer, paano natin gagawan yan ng solusyon? kaya mo ba gawan ng bagong plot?
scriptwriter: sir, script lang ang kaya ko, masyadong mabigat ang sitwasyon. Saka wala pang available characters ngayon…
director: magpa-audition ka ASAP, kailangan na naman natin ng mga bago…
___________________________________
hmm… may point yata si nico, na may jinx ata pag nagkwekwento ka ng babae sa blog…dammit…medyo na-jinx ata ako e… anyway, sanayan lang yan… dati naman hindi ako nagblo-blog, wala rin naman nangyari…kaya magblo-blog pa rin ako… kaya ok lang…sige, ok lang kahit hindi…hindi ko na lang masyadong iisipin… oo tama…
darn Maalaala Mo Kaya…
di bale, naglevel-up naman ako sa sarili ko…hindi ko lang alam kung hanggang anong level pa bago ako makakuha ng reward…walangjo… hirap na ako ah, mahirap din ang walang walkthrough…ni walang cheat…tsk tsk…
di ko rin alam kung counted ba yun as fourth map ko na, kasi yun din naman yung third e, pinatagal lang yung adventures ko dun sa map na iyon saka intertwined sya dun sa ibang map…
pero NAMAN...NAMAN… nakatatlong map na ako ah…wala pa ring nangyayari…
naman, ginoong writer…bigyan nyo naman ako ng konting moment… yung medyo kumpleto naman…laging naka-cut-off e…tsk tsk… mabulok sana ngipin mo, walangjo ka…
director: Walangjo! Bakit ngayon mo lang sinabi? hindi ba natin siya pwedeng idemanda? breach of contract? libel? grave misconduct? robbery with homicide? kahit ano?
scriptwriter: sir, walang kontra-kontrata sa atin…kayo ang direktor dapat alam nyo yan, umaalis ang mga tao kung kailan nila gusto at wala tayong magagawa dun… Semi-voluntary ang trabaho dito para mukhang natural saka mas malaki ang kita natin, di ba? ang problema e mukhang ayaw na ni faith e…
director: sh*t!! Nasaan na si pareng writer…??
scriptwriter: Sir, nagsick-leave e, masakit daw ang ngipin nya…
director: ?!#@%#$^!! pano yan wala si writer, paano natin gagawan yan ng solusyon? kaya mo ba gawan ng bagong plot?
scriptwriter: sir, script lang ang kaya ko, masyadong mabigat ang sitwasyon. Saka wala pang available characters ngayon…
director: magpa-audition ka ASAP, kailangan na naman natin ng mga bago…
___________________________________
hmm… may point yata si nico, na may jinx ata pag nagkwekwento ka ng babae sa blog…dammit…medyo na-jinx ata ako e… anyway, sanayan lang yan… dati naman hindi ako nagblo-blog, wala rin naman nangyari…kaya magblo-blog pa rin ako… kaya ok lang…sige, ok lang kahit hindi…hindi ko na lang masyadong iisipin… oo tama…
darn Maalaala Mo Kaya…
di bale, naglevel-up naman ako sa sarili ko…hindi ko lang alam kung hanggang anong level pa bago ako makakuha ng reward…walangjo… hirap na ako ah, mahirap din ang walang walkthrough…ni walang cheat…tsk tsk…
di ko rin alam kung counted ba yun as fourth map ko na, kasi yun din naman yung third e, pinatagal lang yung adventures ko dun sa map na iyon saka intertwined sya dun sa ibang map…
pero NAMAN...NAMAN… nakatatlong map na ako ah…wala pa ring nangyayari…
naman, ginoong writer…bigyan nyo naman ako ng konting moment… yung medyo kumpleto naman…laging naka-cut-off e…tsk tsk… mabulok sana ngipin mo, walangjo ka…
SM Mall of Asia
LIGHTS, CAMERA, ACTION!!!
Tiningnan ko na yung mga grades ko sa internet nung friday…siyempre wala pang grades…pero nung tingnan ko sa curriculum, taken na lahat na subject ko maliban sa isa…at un ay yung special topics in electronics…at kung masugid kang mambabasa, maaalala mo na yun yung pinaghandaan ko ng report noong simula pa lang ng term…at pasado na ako dun sigurado…hehe.
wow. pasado lahat kung sakali. Simula nung second year, parang ang hirap na talagang pumasa sa mga subjects…napagtanto ko na ordinaryong nilalang lang pala ako, at tinatablan din ng singko…wala palang superman na estudyante sa kryptonite na prof…makatakas ka man, manghihina ka pa rin talaga…
di ko lang alam kung ilang units ang basehan ng 4th year, pero technically, 4th year na ako sa Mapúa next term…hopefully, last year ko na dito…
sana…
pero di ko pa rin masyadong maimagine kung saan ako pupulutin…pagkagraduate ko dito, sana sa maayos na lugar naman…hanggang maaari ayoko mangibang bayan, pero kung mapipilitan, ano nga ba magagawa natin di ba? pero gusto ko dito…kasi papaunlarin ko pa ang Pilipinas e… hehe.
_________________________________
hmm…kwentuhan ulit tayo ng mga kaganapan nung friday
ang nakaraan: see previous posts, nakakatamad po mag-recap! o_O
nung Friday, dahil nga matigas ang ulo ko…(napatunayan na yan nung mahulog ako sa bubong una ang ulo nung eight years old pa lang ako…at wala man lang akong fracture sa bungo…nakalog nga lang ng konti…hehe), ginawa ko ung first option, binalak kong maghintay hanggang six…
nakaalis na ako sa intramuros ng past 3 (pagkatapos makatulog sa ofis at kumain sa palagi kong kinakainan)…kasama si sir ean… Para maubos ang oras, nagliwaliw kami ng konti sa SM Manila…4 na nung makaalis ako dun…
at dahil nga makulit ako, siyempre sumakay ako ng LRT… at bumaba ng EDSA…at dahil 4:20 pa lang nung makarating ako dun, pumunta ako sa (insert title here)…
sumakay ako nung orange multicab(?) na diretso ng MOA, at base sa konting pagmamasid, nalaman kong siete ang pamasahe…tapos ayun MOA na…
naglakad-lakad ako…naghahanap ng CR dahil tinatawag na ako ng kalikasan…ewan ko kung naliligaw lang ako, pero napakalayo naman ng CR mula sa entrance…e halos marating ko na yung kabilang dulo, bago ko narating e…
Akala ko, malaki ang CR doon, pero nung makita ko yung alter ego ko sa dulo, nalaman kong optical illusion lang yun…
siyempre ang pinaka-main reason kung bakit ako pumunta ng MOA ay para makaubos ng oras hanggang mag-six…kasi nga…ehem…may…ehem ulit… sasabayan pauwi (ubo…ubo) …siyempre di nya alam na nandun ako…kasi nga di ba hindi sya pumayag (ano ka ba?)…pero tinext ko sya, kako nasa MOA na ako at sana ok lang…
ngayon, kung magaling ka at masugid kang taga-subaybay ng buhay ko (pareho lang yun -_-), siguro naman nahuhulaan mo na kung ano ang nangyari…o sige nga, isip ka muna ng konti…. hmmm…uhum…hmmm…ok na, nahulaan mo na? sirit? di pwede, hula ka muna…bawal mandaya ah…ok…eto reply nya…paraphrased.
Naku, sori po…wala akong klase ngayon…pasensya na hindi ko nasabi agad…
wth…akalain mo… haha! o ano, tama ba ang hula mo?
_____________________________
pero hindi naman ako nagalit…kasalanan ko naman e, ako itong mapilit… tsk tsk, natawa na lang ako at ganun pa talaga ang nangyari..damnit…may conspiracy talaga, ano nga ba naman ang mas nakakatawa sa audience di ba?
___________________________
director: (pipisik) tsk tsk…alam mo, pareng scriptwriter…medyo kulang sa twist yung screenplay para sa episode natin ngayon…
scriptwriter: (nakatitig sa kawalan) huh? teka sir, hindi naman ako ang nagplano nung scenes
ah, nagsusulat lang ako ng script...teka po… Tol! halika dito! may problema si bossing sa plot!
writer: (may kausap na dalaga) ano?! na naman?! sh*t, istorbo…anak ng tokwa naman… #$@%^^%! revision na naman to…(lalapit sa director)i
director: (nakatingin sa script) pareng writer, pwede bang medyo baguhin natin yung scene na ito…pangit naman kasi kung magkikita na naman sila ni faith, kakakita lang nila nung isang araw e…
writer: (magkakamot ng ulo) e boss, nung isang araw pa yun e, maawa naman kayo dun sa tao…nakakahalata na siya…
director: (maasar ng konti…konti lang) e parang may kulang nga e! baguhin mo, dapat hindi sila magkita!!! grrr!!!
scriptwriter: (eepal) sir, baka bumaba ang ratings natin nyan?
director: (pikon na) bakit bababa, aber? grrr!!!! suspense nga to, mga pare ko… baka matalo pa natin yung show ni michael v. at ni vhong navarro. Kasi eto true-to-life…in a sense… Parang yung mga reality show ngayon na hindi naman reality…kikita tayo dito…atsaka teka, AKO ANG DIRECTOR AT AKO ANG MASUSUNOD…PALITAN NA YAN!!! PA-LI-TAN NA!!!
scriptwriter: (eepal pa rin) sir, ano naman ang ipapalit natin? nasa MOA na siya…kung walang sense yung pagpunta nya dun dahil hindi nya rin makakasabay pauwi si faith, tatamarin na ang mga tao manood…
director: (mag-iisip) hmm…wala na ba tayong ibang characters? ipa-meet mo sa iba!!!
scriptwriter: babae o lalaki??
director: (galit na) G**o ka ba!!! bakit babae…conflict of interest yun, sawa na ang mga tao sa mga ganyang conflict, hitik na hitik na sa ganyan yung mga koreanovela ngayon…!!! atsaka dalawang beses na nating ginawa yan sa buhay nya, TRITE na yan!…teka, bakit ba ikaw ang sabat nang sabat ha?! nasaan na yung writer?
scriptwriter: (uubo) sir, may “appointment” pa raw sya…umm…dun sa kausap na kanina. Ako na raw bahala…kaya ko naman ito sir e, saka naka-isip na ako ng character (titingin sa mga files)… Eto sir, si erwin javier…(babasahin ang mga data) kaya lang medyo galing pa siya sa PLM e…at low batt na ang celphone nya. Tapos may dadaanan pa siya sa vito cruz…mala-late siya kung pupunta pa siya ng MOA… Bukod dun, wala pa siyang tulog dahil sa mga theses nya sa psychology…
director: (galit na talaga) WALA AKONG PAKIALAM!!!…Gawan mo ng paraan na magkita sila ni erwin sa MOA sa episode na ito…KUNG AYAW MO MAWALAN NG TRABAHO!!!
scriptwriter: (sasaludo) sir, yes, sir…(maglalakad palayo habang bumubulong) haay naku…lagot na naman tayo kay ninong, tiyak na gaganti yun sa blog nya…tsk tsk.___________________________
CUT!!!
n_n
EDIT: 7/19/15
hmmm.. apparently may pasok talaga sya. natakot lang sya sakin kaya sinabi nyang wala.
Tiningnan ko na yung mga grades ko sa internet nung friday…siyempre wala pang grades…pero nung tingnan ko sa curriculum, taken na lahat na subject ko maliban sa isa…at un ay yung special topics in electronics…at kung masugid kang mambabasa, maaalala mo na yun yung pinaghandaan ko ng report noong simula pa lang ng term…at pasado na ako dun sigurado…hehe.
wow. pasado lahat kung sakali. Simula nung second year, parang ang hirap na talagang pumasa sa mga subjects…napagtanto ko na ordinaryong nilalang lang pala ako, at tinatablan din ng singko…wala palang superman na estudyante sa kryptonite na prof…makatakas ka man, manghihina ka pa rin talaga…
di ko lang alam kung ilang units ang basehan ng 4th year, pero technically, 4th year na ako sa Mapúa next term…hopefully, last year ko na dito…
sana…
pero di ko pa rin masyadong maimagine kung saan ako pupulutin…pagkagraduate ko dito, sana sa maayos na lugar naman…hanggang maaari ayoko mangibang bayan, pero kung mapipilitan, ano nga ba magagawa natin di ba? pero gusto ko dito…kasi papaunlarin ko pa ang Pilipinas e… hehe.
_________________________________
hmm…kwentuhan ulit tayo ng mga kaganapan nung friday
ang nakaraan: see previous posts, nakakatamad po mag-recap! o_O
nung Friday, dahil nga matigas ang ulo ko…(napatunayan na yan nung mahulog ako sa bubong una ang ulo nung eight years old pa lang ako…at wala man lang akong fracture sa bungo…nakalog nga lang ng konti…hehe), ginawa ko ung first option, binalak kong maghintay hanggang six…
nakaalis na ako sa intramuros ng past 3 (pagkatapos makatulog sa ofis at kumain sa palagi kong kinakainan)…kasama si sir ean… Para maubos ang oras, nagliwaliw kami ng konti sa SM Manila…4 na nung makaalis ako dun…
at dahil nga makulit ako, siyempre sumakay ako ng LRT… at bumaba ng EDSA…at dahil 4:20 pa lang nung makarating ako dun, pumunta ako sa (insert title here)…
sumakay ako nung orange multicab(?) na diretso ng MOA, at base sa konting pagmamasid, nalaman kong siete ang pamasahe…tapos ayun MOA na…
naglakad-lakad ako…naghahanap ng CR dahil tinatawag na ako ng kalikasan…ewan ko kung naliligaw lang ako, pero napakalayo naman ng CR mula sa entrance…e halos marating ko na yung kabilang dulo, bago ko narating e…
Akala ko, malaki ang CR doon, pero nung makita ko yung alter ego ko sa dulo, nalaman kong optical illusion lang yun…
siyempre ang pinaka-main reason kung bakit ako pumunta ng MOA ay para makaubos ng oras hanggang mag-six…kasi nga…ehem…may…ehem ulit… sasabayan pauwi (ubo…ubo) …siyempre di nya alam na nandun ako…kasi nga di ba hindi sya pumayag (ano ka ba?)…pero tinext ko sya, kako nasa MOA na ako at sana ok lang…
ngayon, kung magaling ka at masugid kang taga-subaybay ng buhay ko (pareho lang yun -_-), siguro naman nahuhulaan mo na kung ano ang nangyari…o sige nga, isip ka muna ng konti…. hmmm…uhum…hmmm…ok na, nahulaan mo na? sirit? di pwede, hula ka muna…bawal mandaya ah…ok…eto reply nya…paraphrased.
Naku, sori po…wala akong klase ngayon…pasensya na hindi ko nasabi agad…
wth…akalain mo… haha! o ano, tama ba ang hula mo?
_____________________________
pero hindi naman ako nagalit…kasalanan ko naman e, ako itong mapilit… tsk tsk, natawa na lang ako at ganun pa talaga ang nangyari..damnit…may conspiracy talaga, ano nga ba naman ang mas nakakatawa sa audience di ba?
___________________________
director: (pipisik) tsk tsk…alam mo, pareng scriptwriter…medyo kulang sa twist yung screenplay para sa episode natin ngayon…
scriptwriter: (nakatitig sa kawalan) huh? teka sir, hindi naman ako ang nagplano nung scenes
ah, nagsusulat lang ako ng script...teka po… Tol! halika dito! may problema si bossing sa plot!
writer: (may kausap na dalaga) ano?! na naman?! sh*t, istorbo…anak ng tokwa naman… #$@%^^%! revision na naman to…(lalapit sa director)i
director: (nakatingin sa script) pareng writer, pwede bang medyo baguhin natin yung scene na ito…pangit naman kasi kung magkikita na naman sila ni faith, kakakita lang nila nung isang araw e…
writer: (magkakamot ng ulo) e boss, nung isang araw pa yun e, maawa naman kayo dun sa tao…nakakahalata na siya…
director: (maasar ng konti…konti lang) e parang may kulang nga e! baguhin mo, dapat hindi sila magkita!!! grrr!!!
scriptwriter: (eepal) sir, baka bumaba ang ratings natin nyan?
director: (pikon na) bakit bababa, aber? grrr!!!! suspense nga to, mga pare ko… baka matalo pa natin yung show ni michael v. at ni vhong navarro. Kasi eto true-to-life…in a sense… Parang yung mga reality show ngayon na hindi naman reality…kikita tayo dito…atsaka teka, AKO ANG DIRECTOR AT AKO ANG MASUSUNOD…PALITAN NA YAN!!! PA-LI-TAN NA!!!
scriptwriter: (eepal pa rin) sir, ano naman ang ipapalit natin? nasa MOA na siya…kung walang sense yung pagpunta nya dun dahil hindi nya rin makakasabay pauwi si faith, tatamarin na ang mga tao manood…
director: (mag-iisip) hmm…wala na ba tayong ibang characters? ipa-meet mo sa iba!!!
scriptwriter: babae o lalaki??
director: (galit na) G**o ka ba!!! bakit babae…conflict of interest yun, sawa na ang mga tao sa mga ganyang conflict, hitik na hitik na sa ganyan yung mga koreanovela ngayon…!!! atsaka dalawang beses na nating ginawa yan sa buhay nya, TRITE na yan!…teka, bakit ba ikaw ang sabat nang sabat ha?! nasaan na yung writer?
scriptwriter: (uubo) sir, may “appointment” pa raw sya…umm…dun sa kausap na kanina. Ako na raw bahala…kaya ko naman ito sir e, saka naka-isip na ako ng character (titingin sa mga files)… Eto sir, si erwin javier…(babasahin ang mga data) kaya lang medyo galing pa siya sa PLM e…at low batt na ang celphone nya. Tapos may dadaanan pa siya sa vito cruz…mala-late siya kung pupunta pa siya ng MOA… Bukod dun, wala pa siyang tulog dahil sa mga theses nya sa psychology…
director: (galit na talaga) WALA AKONG PAKIALAM!!!…Gawan mo ng paraan na magkita sila ni erwin sa MOA sa episode na ito…KUNG AYAW MO MAWALAN NG TRABAHO!!!
scriptwriter: (sasaludo) sir, yes, sir…(maglalakad palayo habang bumubulong) haay naku…lagot na naman tayo kay ninong, tiyak na gaganti yun sa blog nya…tsk tsk.___________________________
CUT!!!
n_n
EDIT: 7/19/15
hmmm.. apparently may pasok talaga sya. natakot lang sya sakin kaya sinabi nyang wala.
Sunday, July 2, 2006
Desecration
Our sacred grove is being desecrated…
may kumakalat na magnanakaw sa loob ng bodega…nawawala ang mga gamit sa loob mismo ng opisina…bukod diyan, may tumitira sa EIC sa pamamagitan ng mga mensahe sa whiteboard…
hindi ko alam kung iisang tao lang yung gumagawa ng mga iyon pero pramis…napipikon na ako…walanghiyang yun, lalo siyang tumatapang habang tumatagal…at bagaman may mga hinala kami…wala namang ebidensya…
naiinis ako dahil puro digicam ata ang tinitira nya…e medyo kailangan namin yun…nagkakanda-lokoloko na nga dahil walang camera…
walanghiya ka, malaki ba ang galit mo sa mundo at sa TNB ka gumaganti…? *********! dahil sa mga taong kagaya nyo nagkakaroon ng mga hinala ang mga tao sa isa’t isa ah… bakit kailangan mong gawin yan? wala rin kaming pera pero di ko yata maaatim magnakaw ng mga gamit…
sana nga hindi nawawala ung isang digicam, sana may humiram lang…dahil kung kinuha mo yun at mahuli ka namin, ****-*** ka…you’ll get what you deserve…di man galing sa amin…well, may karma naman diyan sa tabi-tabi…
may kumakalat na magnanakaw sa loob ng bodega…nawawala ang mga gamit sa loob mismo ng opisina…bukod diyan, may tumitira sa EIC sa pamamagitan ng mga mensahe sa whiteboard…
hindi ko alam kung iisang tao lang yung gumagawa ng mga iyon pero pramis…napipikon na ako…walanghiyang yun, lalo siyang tumatapang habang tumatagal…at bagaman may mga hinala kami…wala namang ebidensya…
naiinis ako dahil puro digicam ata ang tinitira nya…e medyo kailangan namin yun…nagkakanda-lokoloko na nga dahil walang camera…
walanghiya ka, malaki ba ang galit mo sa mundo at sa TNB ka gumaganti…? *********! dahil sa mga taong kagaya nyo nagkakaroon ng mga hinala ang mga tao sa isa’t isa ah… bakit kailangan mong gawin yan? wala rin kaming pera pero di ko yata maaatim magnakaw ng mga gamit…
sana nga hindi nawawala ung isang digicam, sana may humiram lang…dahil kung kinuha mo yun at mahuli ka namin, ****-*** ka…you’ll get what you deserve…di man galing sa amin…well, may karma naman diyan sa tabi-tabi…
Friday, June 30, 2006
Di Nya Lang Alam
‘Di mo lang alam
Naiiisip kita
Baka sakali lang maisip mo ako
‘Di mo lang alam
Hanggang sa gabi inaasam makita kang muli
- Oo, Up Dharma down
gaya ng sinabi ko sa tagboard medyo nakakalungkot ang mga kaganapan ngayon...ayaw nya kasi pumayag ngayon e... masyado raw akong matagal maghihintay...six pa kasi ang uwi nya...
mejo eleven ang uwian ko e...
pero ok lang naman e...ewan ko, basta ok lang...wala naman akong gagawin sa bahay e...mamalantsa lang ako...e pwede pa naman yun mamayang gabi e...last day ko na naman ng pasukan ngayon e... kahit gabihin pa ako, ok lang yun…
bakasyon na e…kahit one week lang…sus, ano ba naman yung six hours? Itutulog ko lang yun dito sa ofis, kulang pa yun e…
pero ayaw nya pumayag, nakakahiya daw… NAMAn…
self-help din para sa akin yun ah…ok lang talaga…
kung last year nyo ako tinanong kung gagawin ko yan, baka sinabi ko hindi ko gagawin…pero nagawa ko na naman di ba? Nagagawa ko na siya ngayon…di ba? Kung pwede naman gawin bakit hindi ko gagawin…
e pwede ko namang gawin…yun nga lang ayaw nya…
ang problema tuloy, kailangan ko pang mag-isip…e di ba nga ayaw ko nga masyado mag-isip ngayon…kasi kung mag-iisip ako, wala na naman mangyayari…walang nangyayari kung isip ka lang ng isip…pero ayan nag-iisip na naman ako…
pwede ko pa rin siyang hintayin hanggang six, hindi ko lang sasabihin sa kanya na naghihintay ako, until malapit na mag-six…siguro tatambay muna ako sa Mall of Asia, tutal hindi ko pa napupuntahan yun… malapit lang sa kanila yun…
o pwede rin umuwi na lang ako…magmukmok sa bahay…matulog at pagkagising medyo mag-iisip na naman na sayang, bakit hindi ko pa ginawa e kaya namang gawin di ba?
Magagalit ba siya kung hihintayin ko pa sya…o sa una lang yun, pag nandun na ako ok lang… haay…nag-iisip na naman ako masyado e…
Bahala na.
To be or not to be, that is the question…
Naiiisip kita
Baka sakali lang maisip mo ako
‘Di mo lang alam
Hanggang sa gabi inaasam makita kang muli
- Oo, Up Dharma down
gaya ng sinabi ko sa tagboard medyo nakakalungkot ang mga kaganapan ngayon...ayaw nya kasi pumayag ngayon e... masyado raw akong matagal maghihintay...six pa kasi ang uwi nya...
mejo eleven ang uwian ko e...
pero ok lang naman e...ewan ko, basta ok lang...wala naman akong gagawin sa bahay e...mamalantsa lang ako...e pwede pa naman yun mamayang gabi e...last day ko na naman ng pasukan ngayon e... kahit gabihin pa ako, ok lang yun…
bakasyon na e…kahit one week lang…sus, ano ba naman yung six hours? Itutulog ko lang yun dito sa ofis, kulang pa yun e…
pero ayaw nya pumayag, nakakahiya daw… NAMAn…
self-help din para sa akin yun ah…ok lang talaga…
kung last year nyo ako tinanong kung gagawin ko yan, baka sinabi ko hindi ko gagawin…pero nagawa ko na naman di ba? Nagagawa ko na siya ngayon…di ba? Kung pwede naman gawin bakit hindi ko gagawin…
e pwede ko namang gawin…yun nga lang ayaw nya…
ang problema tuloy, kailangan ko pang mag-isip…e di ba nga ayaw ko nga masyado mag-isip ngayon…kasi kung mag-iisip ako, wala na naman mangyayari…walang nangyayari kung isip ka lang ng isip…pero ayan nag-iisip na naman ako…
pwede ko pa rin siyang hintayin hanggang six, hindi ko lang sasabihin sa kanya na naghihintay ako, until malapit na mag-six…siguro tatambay muna ako sa Mall of Asia, tutal hindi ko pa napupuntahan yun… malapit lang sa kanila yun…
o pwede rin umuwi na lang ako…magmukmok sa bahay…matulog at pagkagising medyo mag-iisip na naman na sayang, bakit hindi ko pa ginawa e kaya namang gawin di ba?
Magagalit ba siya kung hihintayin ko pa sya…o sa una lang yun, pag nandun na ako ok lang… haay…nag-iisip na naman ako masyado e…
Bahala na.
To be or not to be, that is the question…
Binata na si Ninong
We are who we chose to be…
katatapos lang ng exam ko sa theory of computations…dapat ata hindi na lang ako nag-exam…kasi medyo wala rin naman akong nasagutan e…nagdrowing lang ako ng mga ambigram sa questionnaire…at medyo nakatulog ng konti…kasi pag nagpasa ako kaagad baka mahalata na wala masyadong sagot.
ngapala medyo nagiging pasttime ko na ang pagdrodrowing ng mga ambigram simula nung nakita ko yung “eds” ambigram ni sir namre, naisip ko na kaya ko rin palang gumawa nun, kasi nakagawa siya e…
nagpakita na rin si sir jessie…mukhang galing out of town ah…para ibigay ang aming mga grade… aba, hanep, may grade na ako kahit wala pa akong finals…2.25… hmm…tatlong quizzes na may total of 130 items saka ung mga seatwork at assignment na parang hindi seatwork at assignment…ayun ang bunga. 2.25 lang mga tol…ayos na rin yung laboratory, sya na rin daw ang bahala dun…
sayang at nagresign na sya…hindi ko na sya magiging prof ulit…=( nagtataka ako kung bakit nagiging endangered species na ang mga mababait na prof sa Mapúa… kasi kadalasan pag talagang magaling ka, wala ka nang kailangan patunayan…hindi mo na kailangan manindak ng estudyante para makilala ka…
pupunta pa ako ng skul bukas, Thursday, kasi verification daw ng grade sa STELEC pero alam ko, pasado na rin ako dun e…actually, halos walang kaproblema-problema ang term na ito (bukod sa shotgun na sked; ung maraming vacant) dahil medyo sinipag ako nung una…kaya sana…pasado ako lahat.
pero hindi na ako umaasang maging academic scholar pa ako, minsan may pagkakaiba rin ang nangangarap sa nag-hahallucinate…at medyo aminado rin naman ako na may katamaran ako sa pagsisipag… ?_?
__________________________
kanina, nagpunta kami ni sir stephen sa Ninoy Aquino Stadium or something, dun sa may tapat ng harrison plaza para manood ng laban ng Mapúa at ng Baste (SSC-R)…pumunta kami dun na halos beinte ang lamang ng Mapúa, 1st half pa lang naman…
hindi maganda ung lugar na yun, presko oo…pero natatanggal yung mga upuan, tapos sa upper box sa side ng Mapúa wala man lang upuan kundi yung mga bakal na pagpapatungan sana ng upuan, tapos may mga upuan na parang manonood pa ng laro ni atoy co ang umupo dahil sa kapal ng alikabok…
natatawa ako kasi ung una namin inupuan sa upper box, side pala ng Baste…kaya pala “go baste!” ang sigaw nila (duh!), e dahil wala nga kaming PRESS ID para sa NCAA, nagtiyaga kami sa upper box tickets…ang layo namin sa court.
pagdating ng halftime, 5 na lang ang lamang ng Mapúa…napakaalat ng laro ng mga player…ewan ko ba kung ano ang nangyari sa kanila at napakamalas nila…e biglang sinuwerte ang Baste, umulan ng mga 3-point play sa side nila nung second half…kaya ayun, kahit gano kalaki ang lamang nung una…talo din ang Mapúa...haay…
pero hindi naman yung mga yun ang main event ng araw na ito…kasi kung yun nga yung mga main event e di iba sana ang title di ba?
_______________________
binata na si ninong dahil for the first time in his life may sinabayan siya pauwi…sandali, let me rephrase that…binata na si ninong dahil for the first time in his life, may sinundo siya sa ibang skul at sinabayan niya pauwi…
ewan ko lang kung ano ang nakain nya at ginawa nya yun…kahit siya siguro medyo nagulat din sa pinaggagagawa nya…e dahil humingi nga sya ng payo sa ating mga mambabasa at ang tagal naman ng ating pagsagot sa kanya, ayan…hindi na siya nakapaghintay…kilala nyo na siguro kung sino ang sinundo niya…
dahil maaga naman natapos ang game…ten to four siguro at medyo five pa ang uwi nung isa galing sa klase (napag-alaman base sa nakalap na impormasyon)…at medyo wala naman siya kasabay pauwi sa kanila…at medyo wala rin namang kasabay si ninong…at medyo sinabi ng ating debutante na mag-isa lang siya kasi wala naman siyang makasabay…e naramdaman ni ninong na subukang gawin ang hindi pa nagagawa…
ayaw na mag-isip ni ninong…dahil kung mag-iisip sya, malamang hindi na naman niya magagawa yun…gaya ng mga nangyari dati…e medyo may nagsabi sa kanya noong unang panahon na dapat “ginagawa mo yung gusto mong gawin”,
E yun ang gusto nyang gawin…for a change, siguro dapat ginagawa naman nya…di ba?
at pumayag naman ang ating debutante na sumabay si ninong sa kanya pauwi (“hehe. kaw ang bahala”)…e dahil nga CCP pa galing si ninong at medyo sa EDSA ang pupuntahan niya at may isang oras pa naman bago ang dismissal nung babae…nilakad ni ninong mula vito cruz hanggang edsa…
hindi naman malayo un mga pare…at nalakad na ni ninong yun dati, kaya walang kaso yun… hassle nga lang dahil umulan ng pagkalakas-lakas…at medyo naging dark brown ang brown na pantalon ni ninong dahil sa lakas ng ulan…
habang naglalakad si ninong siyempre medyo kinakabahan siya…ganun naman lagi di ba, kapag baptism of fire… kapag hindi mo alam ang mangyayari medyo kakabahan ka rin…kahit pano…
dumating si ninong sa school 10 minutes before five…labasan na ng mga estudyante…
(teka, nahihirapan na ako ah, gamitin na lang natin yung nickname na Faith nung babae. Bahala na kayo kung kilala nyo sya wala na akong pakialam, walangjo, ayoko na nga mag-isip ngayon e…kulit)
tinext nya si Faith, ayun labasan na rin nila…habang naghihintay sa may gate siyempre gaya ng isang matinong boy scout, nag-scout muna si ninong ng terrain…dahil nga sabi ni Sun Tzu sa Art of War, Know the terrain…master the terrain…
pagkatpos magmasid ay naghintay na siya sa gate… medyo matagal na naghihintay si ninong sa labas ng gate, hindi pa rin nagrereply si faith…lalo tuloy siyang kinakabahan…napapaisip si ninong, “ano ba ang ginagawa ko dito, bakit ba ako nandito…ano ba ang nakain ko at nandito ako…nakakapanibago ata…” medyo nilalamig na din sya…
pagkalipas ng ilang commercial breaks, natanaw rin ni ninong mula sa labas ang hinihintay nya, pero kunyari hindi nya nakita, kunyari NONCHALANT…dub dab…dub dab…papalapit na po siya…dub dab…dub dub dub dub…feeling ko para akong hayskul ah…bakit ganun…?
pero kung sabagay hindi ko naman ginagawa yan noon kaya napaka-bigdeal sa akin nyan ngayon…pasensya na kung nakokornihan na kayo, mangyari lamang na itigil ang pagbabasa kung hindi nyo na kaya…(INGGIT lang kayo…WAHAHA!)
jeep lang ang sinakyan namin…dahil bihira daw ang fx dun…at mukhang uulan na naman ng malakas…e nakaputi pa naman siya (hindi ko yata nasabi sa inyo, pero nursing po ang kinukuha nya) so ayun sabay kami pauwi at hanggang dun na lang muna…
sana maulit pa...-_-
Wednesday, June 28, 2006
Bawal Basahin
To be or not to be, that is the question. - William Shakespeare, Hamlet
I’m terribly, terribly confused. Sometimes I like her, sometimes not that much…damn. Why should everything always need to be difficult for me? Why do I make things terribly complicated for myself?
Tagalog na nga… medyo nahihirapan na ako mag- straight english sa blog e…parang masyadong constricting…masyado ring madrama…alam ko medyo mininimize ko na ang problema na yun…dahil ayaw nung iba diyan.
Ganito kasi yun e. May problema ako… lately, di ko naman sya pinoproblema…kasi nga, di ko na iniisip yung mga ganyang bagay ngayon…lagi ko ngang sinasabi bakasyon ako pagdating sa mga kwentuhang pula…kasi madugo yun…
Pero parang may conspiracy lang talaga sa buhay ko…feeling ko talaga isa itong malaking Truman show…kasi parang palabas sa tv ang plot at mga subplot sa buhay ko…parang di mo akalaing mangyayari pero nangyayari…
Kung titingnan nyo yung profile ko, may nilagay ako doon na thrice…kilala ni sir ean yung isa…halos kilala ng lahat ng tao sa mundo ko yung isa…at yung isa… well, yung isa, malamang sa hindi, hindi nyo sya kilala… kumbaga sa file, hidden sya…kumbaga sa eroplano, naka-stealth ang kwento nya…
hindi ko rin alam kung bakit di ko siya masyadong kinukwento…pero ngayon naman gusto kong ikwento, ngunit nag-iisip pa rin ako kung may mangyayari bang masama kung maikwekwento ko sya dito?
kasi nagugulo na naman ang aking tahimik na pamumuhay dahil sa kanya…nag-iisip na naman ako…at ayoko na rin sana na masyadong nag-iisip, nakaka-diabetes daw yun…(?o?) at nakikita ko sa EIC namin na hirap na siya sa pag-iisip kung pano makakapasa sa “prof” nya sa luvlab017…
Dati, napapaisip ako na magpapaka-celibate na lang ako (hoy! joke lang yun ha, di ako seryoso pag sinabi ko yun -_-), kasi nga medyo mahirap para sa akin ang mga ganyang bagay…at hindi rin ako madaling nagbabago….hindi rin ako mahilig sumunod sa payo at medyo nagpapanting ang tenga ko sa mga hirit tungkol sa porma ko at pamamaraan ko…Someone made me this way at wala nang bawian yun…ok?
Ngunit, subalit, datapwat. Sa palagay ko, yung inatend-an kung debut nung linggo ang catalyst ng lahat ng ito… medyo bumilis na naman ang pag-iisip ng utak ko e…
I am hoping na yung post ko na ito ay sobrang haba na at walang aabot sa part na ito na may kinalaman sa istoryang ito… kasi tinamad na sila magbasa (“Shet, ninong…ADIK ka ba, ang haba na naman ng post mo, walanghiya ka. Sinong magbabasa nyan? Historian?”)…
kung meron mang aabot sa part na ito, malamang un ay ang aking local and foreign fan base (ehem…ehem…ehem…dahak!) at kahit anong gawin nila, hindi naman sila masyadong makakaapekto…pero kung may kinalaman ka dito sa aking kwento at hanggang ngayon nagbabasa ka pa rin…walangjo, may conspiracy talaga sa buhay ko…nanadya na talaga ang tadhana…
_________________________________
OK. the real stuff begins.
kapatid sya ng kaibigan ko, which makes the story more complicated…ka-iskulmate ko din sya at oo, sya rin ang unang nakasayaw ko nung JS...pero wala namang malisya un…masyado…hmm…
imposing presence talaga ang kuya nya, at talagang medyo nakakatakot bumangga sa pader…nasabi ko bang napakalaking pader nun? nasabi ko na rin bang dalawa yung pader kasi may isa pa siyang kuya…at imposing presence din yun?
hindi naman kami gaanong malapit nung highschool…pero nagpupunta ako sa bahay nila, kasama nga yung kaklase ko…tumatambay lang dun…ganun.
e di college na…yung kuya nya nagpunta sa school ng mga coño… Syempre ako, punta dun sa school ng mga henyo…WAHAHA…at dahil may pagka-close kami ng kuya nya (nagbabasa ka ba?)…alam ng kuya nya yung kwento tungkol dun sa babaeng kilala ni sir ean na taga-Mapua…at syempre alam din yun nung kapatid nya…
e di ba nga sumemplang ang inyong lingkod (e di sana may gf na ako noon) sa tagpong yun… mga bandang 1st year 4th term yun e…at kumbaga sa basketball, game-turning shot yun….
kumbaga sa mountain climbing, nung malapit na ako sa tuktok, naramdaman ko na magkakaroon ng avalanche (kasi salbahe yung kalaban ko na nauna na pala sa tuktok), kaya pinilit kong bumaba ASAP, kaya lang inabot pa rin ako e (walanghiyang yun), wala pa ako sa baba, kaya yun, dumausdos ako pababa at medyo nabaon sa malalim na snow…lahat sira…lahat magulo. lahat madilim…
E medyo may tumulong sa akin makaalis sa snow…at medyo sya rin yun…well, nag-rescue effort din yung mga kaibigan ko, kaya lang mas malaki yung nahukay nya… e syempre…malungkot ka, may magpapasaya sa’yo…lagi mong nakakatext, ano pa nga ba ang mangyayari…?
“kailangan pa bang i-memorize yan?”
at hindi naman ako manhid…kasi feeling ko talagang meron syang nararamdaman para sa akin…o baka naman oversensitive lang ako kaya nakakaramdam ako ng mga bagay na wala naman dun…baka naman wala palang malisya yung mga sinasabi nya…binibigyan ko lang ng ibang meaning… pero sa pag-consult ko sa maraming tao ukol sa mga sinabi nya…pareho lang ang iniisip nila sa iniisip ko…
E dahil sa mabilis din ang mga pangayayari, isang araw, medyo nadulas ako…intentionally… kasama dapat sa plano…e medyo nag-backire yung plano…biglang parang hindi sya naniniwala sa akin…na baka daw gusto ko lang gumanti dahil nga di ko naakyat yung isang bundok…
pero sa totoo lang mga kababayan, hindi ko naman naisin yun… sinabi ko lang yung gusto ko sabihin, pero medyo di ko pa pala kayang i-back-up ng matino, nung mga panahon na yun, yung mga sinabi ko…
kaya kahit medyo nagsisimula pa lang ako…itinigil ko na…
bakit? NO EXCUSES. basta magulo talaga nung mga panahon na yun…may bumabagsak pa ring mga snow, galing naman sa isa pang bundok na di naman makita dahil sa hamog…di naman makita pero namemerwisyo pa rin sa akin.
but you don’t have to know all the reasons. at least not yet.
kaya yun…medyo lumabo ang eksena… at ok lang naman daw sa kanya na tumigil ako sa panliligaw (pero may bumubulong sa akin na hindi yun ok, mabait lang talaga siguro sya kaya ayaw nya sabihin)…pero meron talaga mga pare ko…napakatanga ko na talaga kung di ko mararamdaman yun…ewan ko lang…
E hayun, medyo nagkalabuan din kami ng kuya nya dahil nag-iba na yung mga trip ng kuya nya…puro pang-coño na, medyo hindi na ako makasabay…medyo madami na din syang vice…at ayaw ko namang mahilig sa mga ganun…kaya nagkaroon kami ng rift…
sabi ng kuya nya, “sayang…sayang” daw...di ko nga alam kung bakit nya sinabing sayang…sayang ba dahil di ko tinuloy yung panliligaw sa kapatid nya? o sayang dahil medyo nagkalabuan kami…
nung birthday ko last year, tinext nya ako (nung babae) at pinapunta sa bahay nila…(nagtetext-an pa rin kami noon pero medyo iba na yung topics at di na ganun kadalas)…binigyan nya ako ng regalo…
Simple lang ung regalo… Pero gaya nga ng sinabi ni anonymous pa rin, “it’s the thought that counts”…Sa totoo lang, sya nga lang nagregalo sa akin e…yung iba dyan, wala man lang gift…tsk tsk…
Nagpunta rin ako nung birthday ng kuya nya last year, at dahil ako lang ang highschool friend nila na imbitado, wala akong nakausap nun kundi sya lang (masyadong busy ang kuya nya sa ibang mga bisita)…at ok lang, ok lang…at iniisip ko, “bakit di ko ituloy…mukhang pwede pa naman ah…”
Jeesh. Hindi ko rin naman tinuloy…bakit? dahil nakita ko na yung isang bundok na nawawala…kung saan may nauna na rin pala sa tuktok…humahabol pa ako, hindi naman din pala ako makaka-aakyat…hinanap-hanap ko pa, nasayang din lang naman ang panahon…
at nung ayoko na akyatin yung bundok na yun (by the way, nawala pala ulit…nilamon ng lupa), hindi naman ako makakatuloy agad dun sa dati kong rescuer…dahil lalabas na gusto ko na namang sigurong gumanti kaya ayan, nandun na naman ako… parang lalabas ng panakip-butas lang siya… di ba? kaya di ko na talaga itinuloy…
logical naman yung ginawa ko, tama naman di ba? kaya yun…hanggang sa naisip ko na magbakasyon na nga lang sa pag-akyat ng mga bundok…dahil wala namang nangyayari e, nasasaktan lang ako at nababaon sa snow…kaya nagsi-sightseeing na lang ako mga kalahating taon na ata…
pero dahil umattend ako ng debut nya nung linggo n_n…naguluhan na naman ako…hindi ko alam kung magbabakasyon pa ba ako, kasi baka malaglag na naman ako kung aakyat ako ulit e… o baka dapat subukan kong umakyat ulit, baka makarating na ako sa tuktok…
baka lang…
pero yun nga…di ko pa napagtatanto ng maigi…nakikiramdam pa ako e…hindi ko talaga alam…hmmm…teka, baka gusto nyo magbigay ng payo…tutal, magaling tayong magbigay ng mga payo ukol sa mga bagay na hindi naman natin problema…
pero mas maganda po sana…mas nanaisin ko po, na nababasa ang inyong payo (comment na lang kayo dito) kaysa sa naririnig mula sa inyo…atsaka sana walang mananabon (kaliligo ko lang)…wala rin sanang mang-aasar at magbibigay ng masasakit na reaction kung ayaw nyong masaktan…namomoblema na nga ako, dadagdagan nyo pa…ha? sige.
I’m terribly, terribly confused. Sometimes I like her, sometimes not that much…damn. Why should everything always need to be difficult for me? Why do I make things terribly complicated for myself?
Tagalog na nga… medyo nahihirapan na ako mag- straight english sa blog e…parang masyadong constricting…masyado ring madrama…alam ko medyo mininimize ko na ang problema na yun…dahil ayaw nung iba diyan.
Ganito kasi yun e. May problema ako… lately, di ko naman sya pinoproblema…kasi nga, di ko na iniisip yung mga ganyang bagay ngayon…lagi ko ngang sinasabi bakasyon ako pagdating sa mga kwentuhang pula…kasi madugo yun…
Pero parang may conspiracy lang talaga sa buhay ko…feeling ko talaga isa itong malaking Truman show…kasi parang palabas sa tv ang plot at mga subplot sa buhay ko…parang di mo akalaing mangyayari pero nangyayari…
Kung titingnan nyo yung profile ko, may nilagay ako doon na thrice…kilala ni sir ean yung isa…halos kilala ng lahat ng tao sa mundo ko yung isa…at yung isa… well, yung isa, malamang sa hindi, hindi nyo sya kilala… kumbaga sa file, hidden sya…kumbaga sa eroplano, naka-stealth ang kwento nya…
hindi ko rin alam kung bakit di ko siya masyadong kinukwento…pero ngayon naman gusto kong ikwento, ngunit nag-iisip pa rin ako kung may mangyayari bang masama kung maikwekwento ko sya dito?
kasi nagugulo na naman ang aking tahimik na pamumuhay dahil sa kanya…nag-iisip na naman ako…at ayoko na rin sana na masyadong nag-iisip, nakaka-diabetes daw yun…(?o?) at nakikita ko sa EIC namin na hirap na siya sa pag-iisip kung pano makakapasa sa “prof” nya sa luvlab017…
Dati, napapaisip ako na magpapaka-celibate na lang ako (hoy! joke lang yun ha, di ako seryoso pag sinabi ko yun -_-), kasi nga medyo mahirap para sa akin ang mga ganyang bagay…at hindi rin ako madaling nagbabago….hindi rin ako mahilig sumunod sa payo at medyo nagpapanting ang tenga ko sa mga hirit tungkol sa porma ko at pamamaraan ko…Someone made me this way at wala nang bawian yun…ok?
Ngunit, subalit, datapwat. Sa palagay ko, yung inatend-an kung debut nung linggo ang catalyst ng lahat ng ito… medyo bumilis na naman ang pag-iisip ng utak ko e…
I am hoping na yung post ko na ito ay sobrang haba na at walang aabot sa part na ito na may kinalaman sa istoryang ito… kasi tinamad na sila magbasa (“Shet, ninong…ADIK ka ba, ang haba na naman ng post mo, walanghiya ka. Sinong magbabasa nyan? Historian?”)…
kung meron mang aabot sa part na ito, malamang un ay ang aking local and foreign fan base (ehem…ehem…ehem…dahak!) at kahit anong gawin nila, hindi naman sila masyadong makakaapekto…pero kung may kinalaman ka dito sa aking kwento at hanggang ngayon nagbabasa ka pa rin…walangjo, may conspiracy talaga sa buhay ko…nanadya na talaga ang tadhana…
_________________________________
OK. the real stuff begins.
kapatid sya ng kaibigan ko, which makes the story more complicated…ka-iskulmate ko din sya at oo, sya rin ang unang nakasayaw ko nung JS...pero wala namang malisya un…masyado…hmm…
imposing presence talaga ang kuya nya, at talagang medyo nakakatakot bumangga sa pader…nasabi ko bang napakalaking pader nun? nasabi ko na rin bang dalawa yung pader kasi may isa pa siyang kuya…at imposing presence din yun?
hindi naman kami gaanong malapit nung highschool…pero nagpupunta ako sa bahay nila, kasama nga yung kaklase ko…tumatambay lang dun…ganun.
e di college na…yung kuya nya nagpunta sa school ng mga coño… Syempre ako, punta dun sa school ng mga henyo…WAHAHA…at dahil may pagka-close kami ng kuya nya (nagbabasa ka ba?)…alam ng kuya nya yung kwento tungkol dun sa babaeng kilala ni sir ean na taga-Mapua…at syempre alam din yun nung kapatid nya…
e di ba nga sumemplang ang inyong lingkod (e di sana may gf na ako noon) sa tagpong yun… mga bandang 1st year 4th term yun e…at kumbaga sa basketball, game-turning shot yun….
kumbaga sa mountain climbing, nung malapit na ako sa tuktok, naramdaman ko na magkakaroon ng avalanche (kasi salbahe yung kalaban ko na nauna na pala sa tuktok), kaya pinilit kong bumaba ASAP, kaya lang inabot pa rin ako e (walanghiyang yun), wala pa ako sa baba, kaya yun, dumausdos ako pababa at medyo nabaon sa malalim na snow…lahat sira…lahat magulo. lahat madilim…
E medyo may tumulong sa akin makaalis sa snow…at medyo sya rin yun…well, nag-rescue effort din yung mga kaibigan ko, kaya lang mas malaki yung nahukay nya… e syempre…malungkot ka, may magpapasaya sa’yo…lagi mong nakakatext, ano pa nga ba ang mangyayari…?
“kailangan pa bang i-memorize yan?”
at hindi naman ako manhid…kasi feeling ko talagang meron syang nararamdaman para sa akin…o baka naman oversensitive lang ako kaya nakakaramdam ako ng mga bagay na wala naman dun…baka naman wala palang malisya yung mga sinasabi nya…binibigyan ko lang ng ibang meaning… pero sa pag-consult ko sa maraming tao ukol sa mga sinabi nya…pareho lang ang iniisip nila sa iniisip ko…
E dahil sa mabilis din ang mga pangayayari, isang araw, medyo nadulas ako…intentionally… kasama dapat sa plano…e medyo nag-backire yung plano…biglang parang hindi sya naniniwala sa akin…na baka daw gusto ko lang gumanti dahil nga di ko naakyat yung isang bundok…
pero sa totoo lang mga kababayan, hindi ko naman naisin yun… sinabi ko lang yung gusto ko sabihin, pero medyo di ko pa pala kayang i-back-up ng matino, nung mga panahon na yun, yung mga sinabi ko…
kaya kahit medyo nagsisimula pa lang ako…itinigil ko na…
bakit? NO EXCUSES. basta magulo talaga nung mga panahon na yun…may bumabagsak pa ring mga snow, galing naman sa isa pang bundok na di naman makita dahil sa hamog…di naman makita pero namemerwisyo pa rin sa akin.
but you don’t have to know all the reasons. at least not yet.
kaya yun…medyo lumabo ang eksena… at ok lang naman daw sa kanya na tumigil ako sa panliligaw (pero may bumubulong sa akin na hindi yun ok, mabait lang talaga siguro sya kaya ayaw nya sabihin)…pero meron talaga mga pare ko…napakatanga ko na talaga kung di ko mararamdaman yun…ewan ko lang…
E hayun, medyo nagkalabuan din kami ng kuya nya dahil nag-iba na yung mga trip ng kuya nya…puro pang-coño na, medyo hindi na ako makasabay…medyo madami na din syang vice…at ayaw ko namang mahilig sa mga ganun…kaya nagkaroon kami ng rift…
sabi ng kuya nya, “sayang…sayang” daw...di ko nga alam kung bakit nya sinabing sayang…sayang ba dahil di ko tinuloy yung panliligaw sa kapatid nya? o sayang dahil medyo nagkalabuan kami…
nung birthday ko last year, tinext nya ako (nung babae) at pinapunta sa bahay nila…(nagtetext-an pa rin kami noon pero medyo iba na yung topics at di na ganun kadalas)…binigyan nya ako ng regalo…
Simple lang ung regalo… Pero gaya nga ng sinabi ni anonymous pa rin, “it’s the thought that counts”…Sa totoo lang, sya nga lang nagregalo sa akin e…yung iba dyan, wala man lang gift…tsk tsk…
Nagpunta rin ako nung birthday ng kuya nya last year, at dahil ako lang ang highschool friend nila na imbitado, wala akong nakausap nun kundi sya lang (masyadong busy ang kuya nya sa ibang mga bisita)…at ok lang, ok lang…at iniisip ko, “bakit di ko ituloy…mukhang pwede pa naman ah…”
Jeesh. Hindi ko rin naman tinuloy…bakit? dahil nakita ko na yung isang bundok na nawawala…kung saan may nauna na rin pala sa tuktok…humahabol pa ako, hindi naman din pala ako makaka-aakyat…hinanap-hanap ko pa, nasayang din lang naman ang panahon…
at nung ayoko na akyatin yung bundok na yun (by the way, nawala pala ulit…nilamon ng lupa), hindi naman ako makakatuloy agad dun sa dati kong rescuer…dahil lalabas na gusto ko na namang sigurong gumanti kaya ayan, nandun na naman ako… parang lalabas ng panakip-butas lang siya… di ba? kaya di ko na talaga itinuloy…
logical naman yung ginawa ko, tama naman di ba? kaya yun…hanggang sa naisip ko na magbakasyon na nga lang sa pag-akyat ng mga bundok…dahil wala namang nangyayari e, nasasaktan lang ako at nababaon sa snow…kaya nagsi-sightseeing na lang ako mga kalahating taon na ata…
pero dahil umattend ako ng debut nya nung linggo n_n…naguluhan na naman ako…hindi ko alam kung magbabakasyon pa ba ako, kasi baka malaglag na naman ako kung aakyat ako ulit e… o baka dapat subukan kong umakyat ulit, baka makarating na ako sa tuktok…
baka lang…
pero yun nga…di ko pa napagtatanto ng maigi…nakikiramdam pa ako e…hindi ko talaga alam…hmmm…teka, baka gusto nyo magbigay ng payo…tutal, magaling tayong magbigay ng mga payo ukol sa mga bagay na hindi naman natin problema…
pero mas maganda po sana…mas nanaisin ko po, na nababasa ang inyong payo (comment na lang kayo dito) kaysa sa naririnig mula sa inyo…atsaka sana walang mananabon (kaliligo ko lang)…wala rin sanang mang-aasar at magbibigay ng masasakit na reaction kung ayaw nyong masaktan…namomoblema na nga ako, dadagdagan nyo pa…ha? sige.
Subscribe to:
Posts (Atom)